მემარჯვენეობა

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search

მემარჯვენეობა — ტერმინი თანამედროვე პოლიტიკურ მეცნიერებასა და ცხოვრებაში, რომელიც აერთიანებს პოლიტიკურ იდეოლოგიებს, რომლებიც მხარს უჭერენ სოციალურ იერარქიასა და კაპიტალიზმს.

მემარჯვენეობა, როგორც პოლიტიკური პლატფორმის აღმნიშვნელი ტერმინი წარმოიშვა საფრანგეთის რევოლუციის დროს. დამფუძნებელი კრების პირველი ყრილობაზე (1789) დეპუტატებმა ადგილები გადაინაწილეს თავიანთი პოლიტიკური შეხედულებების შესაბამისად. უკიდურესად მარცხენა ადგილები დაიკავეს იაკობინელებმა, რომლებიც ყველაზე რევოლუციურად განწყობილი პარტიული დაჯგუფების წევრები იყვნენ. ისინი მხარს უჭერდნენ რადიკალურ რეფორმებს და რესპუბლიკის ჩამოყალიბებას. ცენტრალური ადგილები დაიკავეს ჟირონდისტებმა, რესპუბლიკის ზომიერმა მომხრეებმა. უკიდურეს მარჯვენა ადგილებზე განლაგდნენ ფეიანები, რომლებიც არსებული წყობის (მონარქიის და ფეოდალიზმის) შენარჩუნების მომხრეები იყვნენ. [1]

მემარჯვენე იდეოლოგიებს განეკუთვნება: კლასიკური ლიბერალიზმი, ლიბერტარიანიზმი, ანარქო-კაპიტალიზმი, კონსერვატიზმი, ნაციონალიზმი და მონარქიზმი. რადიკალურ მემარჯვენე მიმდინარეობებს მიეკუთვნება ფაშიზმი და ნაციონალ-სოციალიზმი.

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]