მასობრივი თამაშები (ჩრდილოეთ კორეა)
| მასობრივი თამაშები (ჩრდილოეთ კორეა) | |
|---|---|
| მასობრივი თამაშების სცენა ფხენიანში | |
| ორიგინალი | 집단체조 (Jipdan chejo) |
| მდებარეობა | ფხენიანი, ჩრდილოეთ კორეა |
| მთავარი ადგილი | რუნგრადო — პირველი მაისის სტადიონი |
| პერიოდი | 1946 — დღემდე |
| მონაწილეები | 100,000-მდე ერთ წარმოდგენაში |
| დაკავშირებული | არირანგის ფესტივალი; ჯუჩე; სონგუნი |
მასობრივი თამაშები — (ინგლ. Mass games) ასევე: მასობრივი საგიმნასტიკო წარმოდგენები) წარმოადგენს სასცენო ხელოვნებისა და გიმნასტიკის იმ ფორმას, რომელშიც მონაწილეობს ათიათასობით შესრულებელი და სადაც მთავარი აქცენტი კეთდება ჯგუფურ სინქრონზე, ხოლო არა ინდივიდუალური ოსტატობის გამოხატვაზე. წარმოდგენები გამოირჩევიან მკაცრი ქორეოგრაფიული დისციპლინით, კოლექტიური რიტმის დაყენებით და ფართომასშტაბიანი ვიზუალური ეფექტებით, რომლებიც ქმნიან ერთობლივ „ცოცხალ პანორამას“.
ჩრდილოეთ კორეა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]


ჩრდილოეთ კორეაში მასობრივი თამაშები, მათ შორის ყველაზე ცნობილი — არირანგის ფესტივალი, ტარდება ყოველწლიურად რუნგრადოს პირველ მაისის სტადიონზე და უკავშირდება სახელმწიფო დღესასწაულებს, მათ შორის კიმ ირ სენის და კიმ ჩენ ილის დაბადების კვირეულებს. 1990-იან წლებში წარმოდგენები ასევე იმართებოდა კიმ ირ სენის სტადიონზე და ფხენიანის სპორტულ დარბაზში.
ჩრდილოეთ კორეის მასობრივი თამაშები როგორც წესი მოიცავს 100,000-ზე მეტი მონაწილეს, რომლებიც 90-წუთიან წარმოდგენაში ასრულებენ სინქრონულ სავარჯიშოებს, ქორეოგრაფიულ ბლოკებს, აკრობატიკას და დრამატულ სცენებს მუსიკისა და განათების ფონზე — ყველაფერი ეს მკვეთრად იდეოლოგიური მოტივაციით.
კიმ ჩენ ირის ხედვა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]კიმ ჩენ ირი წერდა:
„„მასობრივი გიმნასტიკა მნიშვნელოვანია იმ მიზნით, რომ სკოლის მოსწავლეები აღიზარდონ სრულყოფილ კომუნისტებად... მასობრივი თამაშები ავითარებს ორგანიზებულობას, დისციპლინას და კოლექტივიზმს. მონაწილეები აცნობიერებენ, რომ მათი ერთი მცირე შეცდომაც კი საერთო სინქრონს არღვევს, რის შედეგადაც ისინი სწავლობენ აზრისა და ქმედების კოლექტივისთვის დაქვემდებარებას.“
[1]“ |
იდეოლოგიური დანიშნულება
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]მასობრივი თამაშები გამოხატავს ჩრდილოეთ კორეის პრინციპს „ილსიმ-დანგიოლი“ — „ერთგულება ერთგულებაში“ ანუ ერთიანი პოლიტიკური გონება, და ამავდროულად სახელმწიფო ეროვნულ-პატრიოტულ ნარატივს.[2][3]
მასობრივი თამაშები მედიაში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ბრიტანული დოკუმენტური ფილმი A State of Mind (2004) ორ ახალგაზრდა ფხენიანელ სპორტსმენს აჩვენებს, რომლებიც ამ ღონისძიებისთვის ემზადებიან.[4]
ჩრდილოეთ კორეის გარეთ
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]გაიანა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]გაიანაში, ფორბს ბარნჰემის (მმართველობა: 1964–1985) პერიოდში, მასობრივი თამაშები გაიმართა 1980 წლის თებერვალში, ქვეყნის ათწლიანი დამოუკიდებლობის საიუბილეოს აღსანიშნავად.[5]
ევროპა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
გერმანია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]გერმანიაში, ფრიდრიხ ლუდვიგ იანი ავითარებდა მასობრივ გიმნასტიკურ მეთოდს სახელწოდებით Massenturnen. 1860 წელს, სპორტის პოპულარიზაციის მიზნით, მან დააარსა Massenturnen festival. ფესტივალი დღემდე იმართება, უკვე როგორც საერთაშორისო მასშტაბის გიმნასტიკური ღონისძიება.
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა (გდრ) გდრ-ში მასობრივი თამაშების რვა ფესტივალი ტარდებოდა ლაიპციგში, სახელწოდებით გდრ-ის გიმნასტიკისა და სპორტის ფესტივალი. მონაწილეობა ფორმალურად ნებაყოფლობითი იყო, ხოლო წარმოდგენებში ერთიანდებოდა დასავლური და სოციალისტური ქორეოგრაფიული სტილები, ეროვნული ტრადიციული ელემენტებით.
ჩეხოსლოვაკია / ჩეხეთი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]მასობრივი თამაშები ჩეხოსლოვაკიაში განვითარდა სოკოლის ფარგლებში, რომელიც ორგანიზებას უწევს Slet-ს. სიტყვა slet ნიშნავს „ფესტივალს“ ან „ფრინველთა შეკრებას“.[6]
პირველი სლეტი გაიმართა 1882 წელს, პრაღაში, ორგანიზაციის დაარსების 20 წლისთავის აღსანიშნავად.[7]
1994 წლიდან, სლეტები ტარდება ყოველ ექვს წელიწადში ერთხელ — უახლესი გაიმართა 2024 წლის ივნისში.
ჩეხოსლოვაკიამ ასევე ორგანიზება გაუკეთა სპარტაკიადს — მასობრივ გიმნასტიკურ ფესტივალს, რომელიც აღნიშნავდა ქვეყნის „განთავისუფლებას“ წითელი არმიის მიერ 1945 წელს.[8] ფესტივალი ტარდებოდა რეგულარულად 1955–1990 წლებში.
იუგოსლავია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]იუგოსლავიაში მსგავსი ღონისძიებები ასევე ეწოდებოდა Slet-ს. ერთ-ერთი მასშტაბური ღონისძიება იყო ახალგაზრდობის ესტაფეტა (Relay of Youth). მონაწილეობა ფორმალურად ნებაყოფლობითი იყო.[9]
რუმინეთი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
რუმინეთში, კომუნისტური ხელისუფლება აორგანიზებდა სავალდებულო მასობრივ თამაშებს, მას შემდეგ, რაც პარტიის ლიდერმა ნიკოლაე ჩაუშესკუმ და მისმა მეუღლემ ელენა ჩაუშესკუმ იხილეს მსგავსი წარმოდგენა ჩინეთში.
როლი სახელმწიფო იდეოლოგიაში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ჩრდილოეთ კორეაში მასობრივი თამაშები განიხილება არა მხოლოდ როგორც საცენო ხელოვნების ფორმა, არამედ როგორც პოლიტიკური განათლებისა და სოციალური ინტეგრაციის ინსტრუმენტი. მათი ორგანიზება და მრავალთვიანი მომზადება ამავდროულად მორალურ-იდეოლოგიურ ჩამოყალიბებას ემსახურება, სადაც მონაწილეები სწავლობენ კოლექტიური იდენტობის დამორჩილებას ინდივიდუალურ ინტერესებზე. თამაშებში ცენტრალური მნიშვნელობა ენიჭება პრინციპს „ილსიმ-დანგიოლი“ (ერთსულოვნება ერთ აზრში), რაც ასახავს სახელმწიფოს მიერ ჩამოყალიბებულ ერთიანი ეროვნული ნარატივისა და ლიდერისადმი ერთგულების მოდელს.[10] ამგვარ წარმოდგენებში კოლექტიური სხეული წარმოდგენილია როგორც ეროვნული მთლიანობის სიმბოლო, ხოლო ქორეოგრაფიული სინქრონი — როგორც ერთიანი სახელმწიფო ნების ვიზუალური გამოხატულება.[11]
მომზადება და დისციპლინა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]მასობრივი თამაშების ორგანიზება ჩრდილოეთ კორეაში დაკავშირებულია ძალიან მკაცრ და გრძელვადიან მომზადებასთან, რომელიც ხშირად ექვს თვეს ან მეტ ხანს გრძელდება. მონაწილეთა დიდი ნაწილი სკოლის მოსწავლეები და სტუდენტები არიან, რომლებიც ყოველდღიურად მრავალსაათიან რეპეტიციებში მონაწილეობენ. მომზადების პროცესში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა სინქრონიზაციას, მოძრაობის სიზუსტესა და სხეულის საერთო პლასტიკას, რადგან თითოეული ინდივიდუალური მოძრაობა წარმოდგენის მთლიან ვიზუალურ სტრუქტურაზე ახდენს გავლენას. ეს პროცესი მიზნად ისახავს არა მხოლოდ ტექნიკური უნარების გამომუშავებას, არამედ პოლიტიკური ერთგულების, კოლექტიური იდენტობისა და დისციპლინის ჩამოყალიბებასაც.[12] ორგანიზატორები ხშირად აღნიშნავენ, რომ თითოეული მონაწილე „საკუთარ თავს საერთო მისიას უძღვნის“, რის მეშვეობითაც წარმოდგენა გადაიქცევა არა მხოლოდ კულტურულ ღონისძიებად, არამედ სახელმწიფოსადმი ერთგულების ხილულ მანიფესტაციად.[13]
იხილეთ აგრეთვე
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ტერნერები — (Turners)
- სახელმწიფოს მიერ ორგანიზებული დემონსტრაცია — (Government-organized demonstration)
- ჩრდილოეთ კორეის პროპაგანდა — (Propaganda in North Korea)
- მსოფლიო გიმნაესტრადა — (World Gymnaestrada)
დამატებითი ლიტერატურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- (2002) Mass Gymnastics in Korea. ფხენიანი: უცხო ენების გამომცემლობა. OCLC 499981837.
რესურსები ინტერნეტში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- სურათები
- ვიდეოები
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ Kim Jong-il, On Further Developing Mass Gymnastics, Foreign Languages Publishing House, Pyongyang, 1987.
- ↑ Young, Benjamin R., The International History Review, 2020.
- ↑ Burnett, Lisa, Asian Music, 2013.
- ↑ Asia Society, 2017.
- ↑ 'Only a disciplined people can build a nation': North Korean Mass Games and Third Worldism in Guyana, 1980-1992 (26 January 2015).
- ↑ History. SOKOL USA CHICAGO GYMNASTICS. ციტირების თარიღი: 22 December 2008
- ↑ Bednar, Charles and Sivak, Paul: The Sokols and Their Endeavor. 1948.
- ↑ Morkes, František. (18 December 2005) [http://www.rozhlas.cz/leonardo/historie/_zprava/209629 Jak vzniklo slovo "spartakiáda"] cs. Czech Radio. ციტირების თარიღი: 30 December 2024.
- ↑ Bojana Ceveljić and Ana Vujanović. (5 December 2012) [https://issuu.com/katalogija/docs/____public_sphere_web-single Public Sphere by Performance] en. Katarina Popovic. ციტირების თარიღი: 5 July 2012[მკვდარი ბმული]თარგი:უკეთესი წყარო საჭირო
- ↑ Young, Benjamin R. (2020). „Cultural Diplomacy with North Korean Characteristics: Pyongyang's Exportation of the Mass Games to the Third World, 1972–1996“. The International History Review. 42 (3): 543–555. doi:10.1080/07075332.2019.1609545. ISSN 0707-5332. S2CID 164424248.
- ↑ Burnett, Lisa (2013). „Let Morning Shine over Pyongyang: The Future-Oriented Nationalism of North Korea's Arirang Mass Games“. Asian Music. 44 (1): 3–32. doi:10.1353/amu.2013.0010. ISSN 1553-5630. S2CID 191491691.
- ↑ Burnett, Lisa (2013). „Let Morning Shine over Pyongyang: The Future-Oriented Nationalism of North Korea's Arirang Mass Games“. Asian Music. 44 (1): 3–32. doi:10.1353/amu.2013.0010. S2CID 191491691.
- ↑ Young, Benjamin R. (2020). „Cultural Diplomacy with North Korean Characteristics: Pyongyang's Exportation of the Mass Games to the Third World, 1972–1996“. The International History Review. 42 (3): 543–555. doi:10.1080/07075332.2019.1609545.