შინაარსზე გადასვლა

მარტინუს ბეიერინკი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
მარტინუს ბეიერინკი
ნიდერლ. Martinus Willem Beijerinck
დაბ. თარიღი 16 მარტი, 1851(1851-03-16)[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7]
დაბ. ადგილი ამსტერდამი
გარდ. თარიღი 1 იანვარი, 1931(1931-01-01)[1] [7] [2] [3] [4] [5] [6] (79 წლის)
გარდ. ადგილი გორსელი
მოქალაქეობა  ნიდერლანდების სამეფო
საქმიანობა ენტომოლოგი, ბიოლოგი, მიკრობიოლოგი, პროფესორი, ვირუსოლოგი, ბოტანიკოსი და უნივერსიტეტის პროფესორი[8]
მუშაობის ადგილი დელფტის ტექნიკური უნივერსიტეტი[8]
ალმა-მატერი ლეიდენის უნივერსიტეტი და დელფტის ტექნიკური უნივერსიტეტი
განთქმული მოსწავლეები Jan Smit
ჯილდოები ლევენჰუკის მედალი და სამეფო საზოგადოების უცხოელი წევრი[9]
გავლენა მოახდინეს

მარტინუს ვილემ ბეიერინკი (ნიდერლ. Martinus Willem Beijerinck; დ. 16 მარტი, 1851, ამსტერდამი – გ. 1 იანვარი, 1931, გორსელი) — ჰოლანდიელი მიკრობიოლოგი და ბოტანიკოსი, დელფტის მიკრობიოლოგიის სკოლის დამფუძნებელი. ნიდერლანდების სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1884), ლონდონის სამეფო საზოგადოების უცხოელი წევრი (1926), რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრ-კორესპონდენტი (1924) და სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი საპატიო წევრი (1929).

სწავლობდა ლეიდენის უნივერსიტეტში და მუშაობდა მიკრობიოლოგიის პროფესორად ვაგენინგენის სასოფლო-სამეურნეო სკოლაში (ახლანდელი ვაგენინგენის უნივერსიტეტი) და მოგვიანებით დელფტის პოლიტექნიკურ სკოლაში (ახლანდელი დელფტის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი).

მარტინუს ბეიერინკი იყო სიმბიოზური აზოტის ფიქსატორების (1888), Azotobacter გვარის თავისუფლად მცხოვრები აერობული აზოტის ფიქსატორების (1901), სულფატის აღმდგენი ბაქტერიის Spirillum desulfuricans და სულფატის აღმდგენი ბაქტერიის აღმომჩენი. მან შეიმუშავა გამდიდრების კულტურის მეთოდი, შეისწავლა ნიადაგის მიკრობიოლოგია და მიკროორგანიზმებსა და ნიადაგის ნაყოფიერებას შორის ურთიერთობა და არის ეკოლოგიური მიკრობიოლოგიისა და ვირუსოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი (ს.ნ. ვინოგრადსკისთან და დიმიტრი ივანოვსკისთან ერთად).

ბეიერინკმა, ივანოვსკისგან დამოუკიდებლად, 1898 წელს გაიმეორა თავისი ექსპერიმენტები თამბაქოს მოზაიკის ვირუსით დაზარალებული თამბაქოს მცენარეებიდან ექსტრაქტების ფილტრაციაზე. იმ დროს ვირუსები უცნობი იყო და თავის ნაშრომში ბეიერინკი გაჰყვა თავის კოლეგას, ადოლფ მაიერს ვაგენინგენში, რომელმაც ათი წლით ადრე გამოაქვეყნა პირველი ნაშრომი თამბაქოს მოზაიკური დაავადების შესახებ და არასწორად დაასკვნა, რომ პათოგენი ბაქტერიული იყო. ივანოვსკის მსგავსად, ბეიერინკმა აჩვენა, რომ ფილტრაციამ ვერ შეინარჩუნა თამბაქოს მოზაიკური დაავადების პათოგენი ჩემბერლენდის კერამიკულ ფილტრებზე, რომლებსაც იმ დროს ყველაზე პატარა ფორები ჰქონდათ და ბაქტერიების შემცველი სითხეების ულტრაფილტრაციის სტანდარტად ითვლებოდა. ბეიერინკმა ასევე აჩვენა, რომ პათოგენს შეეძლო გამრავლება და გავრცელება მასპინძელ უჯრედებში, მაგრამ მისი კულტივირება ბაქტერიების მსგავს საკვებ გარემოში შეუძლებელი იყო. ბეიერინკმა ახალ პათოგენს „ვირუსი“ უწოდა, ლათინური სიტყვიდან „virus“.

ბეიერინკმა წამოაყენა ჰიპოთეზა, რომ ვირუსი თხევადი ნივთიერების სახეობა იყო და ვირუსულ ხსნარს contagium vivum fluidum — ინფექციურ ცოცხალ სითხეს უწოდებდა. თუმცა, ვირუსების ნაწილაკების ნაცვლად ხსნადი მატერიის ეს იდეა ბეიერინკის გარდაცვალების შემდეგ მალევე უარყო. 1935 წელს თამბაქოს მოზაიკის ვირუსი გახდა პირველი ვირუსი, რომელიც უენდელ მერედით სტენლიმ კრისტალიზაცია მოახდინა, რამაც 1940-იან წლებში რენტგენის კრისტალოგრაფიით თამბაქოს მოზაიკის ვირუსის სტრუქტურის განსაზღვრის საშუალება მისცა.

მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს ბეიერინკი.

  • Карл Циммер. Планета вирусов = Carl Zimmer. A PLANET OF VIRUSES. — М.: Альпина нон-фикшн, 2023. — С. 190. — ISBN 978-5-00139-545-4..

რესურსები ინტერნეტში

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]