ლიხტენშტაინის კონსტიტუცია
ლიხტენშტაინის სამთავროს კონსტიტუცია (გერმ. Verfassung des Fürstentums Liechtenstein) ― ლიხტენშტაინის უზენაესი კანონი. ჩაანაცვლა ლიხტენშტაინის 1862 წლის კონსტიტუცია და ძალაშია 1921 წლის 5 ოქტომბრიდან.
კონსტიტუციას ხელი მოაწერა ლიხტენშტაინის მთავარმა, იოჰან II-მ. კონსტიტუცია საპარლამენტო სისტემისა და კონსტიტუციური მონარქიის შერეულ მოდელს აყალიბებს და ლიხტენშტაინის ლანდთაგის გადაწყვეტილებების რეფერენდუმზე განხილვის შესაძლებლობასაც მოიცავს.[1] კონსტიტუციის მიხედვით, გაუქმდა სამი ადგილი ლანდთაგში, რომელთაც პრინცი ნიშნავდა, ხოლო ხმის მიცემის ასაკი 24 წლიდან 21 წლამდე შემცირდა.[2] 1984 წელს ჩატარებული ეროვნული რეფერენდუმის შემდეგ მამაკაცთა ხმის მიცემის უნივერსალური უფლება ხმის მიცემის უნივერსალური უფლებით ჩანაცვლდა.
სტრუქტურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- თავი I — სამთავრო
- თავი II — მმართველი მთავარი
- თავი III — სახელმწიფოს ვალდებულებები
- თავი IV — ლიხტენშტაინის მოქალაქეთა ზოგადი უფლებები და ვალდებულებები
- თავი V — პარლამენტი
- თავი VI — ეროვნული კომიტეტი
- თავი VII — მთავრობა
- თავი VIII — სასამართლოები
- თავი IX — ადმინისტრაციული ორგანოები და სამოქალაქო მოსამსახურეები
- თავი X — მუნიციპალიტეტები
- თავი XI — კონსტიტუციის დამატებები და ინტერპრეტაცია
- თავი XII — საბოლოო დებულებები
იხილეთ აგრეთვე
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]რესურსები ინტერნეტში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ Dieter Nohlen|Nohlen, D & Stöver, P (2010) Elections in Europe: A data handbook, p1156 ISBN 978-3-8329-5609-7
- ↑ Nohlen & Stöver, p1158