ლეონიდ დიაკოვი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
ლეონიდ დიაკოვი
სრული სახელი ლეონიდ ვლადიმერის ძე დიაკოვი
დაბ. თარიღი 20 დეკემბერი, 1932
დაბ. ადგილი როგოჟკინო, რსფსრ, სსრკ
გარდ. თარიღი 5 თებერვალი, 2017
გარდ. ადგილი დონის როსტოვი
საქმიანობა მწერალი
ეროვნება რუსი
მოქალაქეობა სსრკ, რუსეთი
პერიოდი 1971-2017
ჟანრი პოეზია

ლეონიდ დიაკოვი (რუს. Леонид Владимирович Дьяков; დ. 20 დეკემბერი, 1932, როგოჟკინო, რსფსრ, სსრკ — გ. 5 თებერვალი, 2017, დონის როსტოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი პოეტი. სსრკ-ის მწერალთა კავშირისა და რუსეთის მწერალთა კავშირის წევრი.

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლეონიდ დიაკოვი დაიბადა 1932 წლის 20 დეკემბერს როსტოვის ოლქის ხუტორ როგოჟკინოში, მეთევზის ოჯახში. დიდი სამამულო ომის დროს მუშაობდა ბუდიონოვის (ამჟამად „წყნარი დონი“) სახელობის მეთევზეთა კოლმეურნეობაში. ომის შემდეგ ხუტორ როგოჟკინოში დაამთავრა სკოლა. შემდეგ სწავლობდა თევზის ინსტიტუტში. მუშაობდა ომის დროიდან მისთვის კარგად ნაცნობ თევზის მრეწველობაში. ХХ საუკუნის 70-იანი წლების დასაწყისიდან დაიწყო ლექსების წერა. 1988 წლიდან იყო სსრკ-ის მწერალთა კავშირის წევრი, შემდეგ რუსეთის მწერალთა კავშირის წევრი.

გარდაიცვალა 2017 წლის 5 თებერვალს დონის როსტოვში.

შემოქმედება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლექსების წერა ადრე, ყმაწვილობაშივე დაიწყო. ლექსების თემა იყო დონის ბუნება, მდინარეები, სტეპები, წელიწადის დროები, მშობლიური ხუტორი როგოჟკინო და ა.შ.[1]. პოეზიით სერიოზულად 1970-იანი წლებიდან დაკავდა. მის ამ გადაწყვეტილებაზე გავლენა იქონიეს პოეტებმა დანიელ დოლინსკიმ, ვლადიმერ ფირსოვმა, ალექსანდრე როგაჩევმა, ნიკოლოზ სკრებოვმა, ანატოლი გრიცენკომ, პროზაიკოსმა ალექსეი კორკიშჩენკომ და სხვებმა.

პოეტის პირველი ბეჭდური გამოცემები გამოჩნდა „Вечерный Ростов“-ში (ქართ. საღამოს როსტოვი), „Молот“-ში (ქართ. ურო), „Комсомольец“-ში (ქართ. კომკავშირელი), მოსკოვის გაზეთებსა და ჟურნალებში: „Литературная газета“ (ქართ. ლიტერატურული გაზეთი), „Дон“ (ქართ. დონი), „Подъем“ (ქართ. აღმართი), „Молодая гвардия“ (ქართ. ახალგაზრდული გვარდია), „Москва“ (ქართ. მოსკოვი), „Дружба“ (ქართ. მეგობრობა). აგრეთვე იბეჭდებოდა ბულგარულ გაზეთებში.

მისი პირველი წიგნი „Белогривый ливень“ (ქართ. ) 1979 წელს გამოიცა. შემდეგ როსტოვისა და მოსკოვის გამომცემლობებში გამოიცა წიგნები: „Кланяюсь Дону“ (ქართ. მივესალმები დონს), „Русые вербы“ (ქართ. ქერა ტირიფები), „Лето любви“ (ქართ. სიყვარულის ზაფხული), „Лирика“ (ქართ. ლირიკა) და სხვ. 1988 წელს, მისი ლექსების მესამე წიგნის გამოსვლის შემდეგ, სსრკ-ის მწერალთა კავშირში გაწევრიანდა.

ჯილდოები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ვიტალი ზაკრუტკინის სახელობის ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი (1997) — წიგნისათვის „От сердца к сердцу“ (ქართ. გულიდან გულისკენ).
  • მიხეილ შოლოხოვის დაბადებიდან 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი კონკურსის ლაურეატი (2005) — წიგნისათვის „Песня о Доне“ (ქართ. სიმღერა დონზე).

შრომები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლეონიდ დიაკოვი იყო შემდეგი პოეტური კრებულების ავტორი:

  • Белогривый ливень. 1979.
  • Кланяюсь Дону. 1983.
  • Русые вербы. 1984.
  • Лето любви. 1988.
  • Лирика. 1992.
  • Трава синеокая. 1992.
  • От сердца к сердцу. 1994.
  • Светлая музыка осени. 1997.
  • Признание в любви. 2000.
  • Уходит лето. 2002.
  • Песня о Доне. 2003.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • Справочник. Ростовское региональное отделение Союза писателей России. Ростов-на-Дону, 2011г. Леонид Владимирович Дьяков, с. 26.
  • Грачев Д. Знаменитые наши земляки /Д. Грачев //Азовская неделя. – 2008. – 27 марта. С. 3.
  • Тартынский Л. Поэт не из расчета, а по велению души // Вечерний Ростов. 2008. 11 января. С. 8.

ინტერნეტ-რესურსები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]