კლარჯული

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search

კლარჯული — ქართული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში. გავრცელებულია დასავლეთ საქართველოს შავიზღვისპირა ზოლში, გურიასა და აჭარაში.

კლარჯული კლარჯეთიდან უნდა იყოს გადატანილი გურიასა და აჭარაში, სადაც მას განვითარებისთვის მეტად ხელშემწყობი ეკოლოგიური პირობები დახვდა. ფილოქსერასა და სოკოვან დაავადებათა გავრცელებამდე კლარჯული მასობრივად იყო გავრცელებული მაღლარებად გურიასა და ქვემო აჭარაში. მოსახლეობა მას ძირითადად ყურძნად იყენებდა. ამისათვის ყურძენს დაუკრეფავად ტოვებდა ვაზებზე და რთველს ხშირად ზამთრის პერიოდში აწარმოებდა. ზოგიერთი მეურნე კლარჯულისაგან ამზადებდა ღვინოსაც, რომელიც ხასიათდებოდა ღია მოჩალისფრო ელფერით, სასიამოვნო გემოთი და ბუკეტით

ვაზი ინტენსიურად იზრდება, უხვმოსავლიანია. კლარჯულის ყურძენს ხშირ შემთხვევაში ზამთრამდე ტოვებდნენ დაუკრეფავად მაღლარებზე. კლარჯულის ზრდა-განვითარება ძლიერია, რაც გამოწვეულია როგორც ჯიშის ბიოლოგიური თავისებურებით, ისე ეკოლოგიური ფაქტორებით. ყურძენს (მწიფს ოქტომბერში) აქვს მაღალი საგემოვნო თვისებები, მტევანი ცილინდულ- კონუსური ფორმისაა, მარცვალი მომწვანო-მოყვითალო, კარგად ინახება, ტრანსპორტაბელურია. მოჭარბებული ტენიანობის მიუხედავად კლარჯულის მარცვალი არ სკდება და, პროდუქციის ღირსება ამით არ მცირდება, მაგრამ სამაგიეროდ მასში გროვდება წყლის დიდი რაოდენობა, რაც უარყოფით გავლენას ახდენს ყურძნის გემოვნურ თვისებებზე. ამიტომ მიზანშეწონილია რთველის დაგვიანებით ჩატარება, რაც ხელს შეუწყობს მარცვალში ზედმეტი წყლის აორთქლებას და შაქრის კონცენტრაციას. საქართველოში გავრცელებულ აბორიგენულ ჯიშთა შორის ერთ-ერთი საუკეთესო სასუფრე ყურძნის ჯიშია.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • რამიშვილი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, გვ. 545, თბ. 1980 წელი.
  • რამიშვილი, მ. „გურიის, სამეგრელოს და აჭარის ვაზის ჯიშები“, 1948

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]