ილონ ვიკლანდი
| ილონ ვიკლანდი | |
|---|---|
| Maire-Ilon Pääbo | |
 | |
| დაიბადა | 5 თებერვალი, 1930 |
| დაბადების ადგილი | ტარტუ, ესტონეთი |
| ეროვნება | შვედი |
| სფერო | ხელოვნება |
| ჟანრი | ილუსტრატორი |
| ჯილდოები | თეთრი ვარსკვლავის ორდენი, ილისის კვორუმი |
| საიტი | http://www.ilon.ee/ |
ილონ ვიკლანდი (შვედ. Ilon Wikland; დ. 5 თებერვალი, 1930 წ., ტარტუ, ესტონეთი.) — ესტონური წარმომავლობის შვედი მხატვარი და ილუსტრატორი, რომელიც ყველაზე მეტად ცნობილია ასტრიდ ლინდგრენის ცნობილი ბავშვთა წიგნების ილუსტრაციებით.[1]
ბიოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ადრეული წლები
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ვიკლანდი დაიბადა ტარტუში, ესტონეთში და ბავშვობა გაატარა ჰააფსალუში, ბალტიისპირეთის ღია სანაპიროზე. 1944 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დროს, თოვლიანი თებერვლის ღამეს იგი კლასელის ოჯახთან ერთად გაიქცა მეორე საბჭოთა ოკუპაციისგან. ოჯახი ნავით გადავიდა შვედეთში, სადაც ვიკლანდი ლტოლვილის სტატუსით ჩავიდა. ამ გამოცდილებამ მნიშვნელოვნი გავლენა იქონია მის შემდგომ ხელოვნებაზე და ცხოვრების ხედვაზე.
კარიერა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]1953 წელს ვიკლანდმა მიმართა სტოკჰოლმის ცნობილ გამომცემლობა „რაბენ და შიგრენს“ ილუსტრატორის თანამდებობისთვის. იღბლიანი შემთხვევით, მას შეხვდა ასტრიდ ლინდგრენი, რომელსაც ამ დროისთვის დასრულებული ჰქონდა ახალი წიგნი „მიო, ჩემო მიო“. ლინდგრენმა მაშინვე შეამჩნია ვიკლანდის განსაკუთრებული ნიჭი „ზღაპრების ხატვისთვის“. მათი ისტორიული თანამშრომლობა დაიწყო საცდელი ნახატის შემდეგ, რომელიც დახატა ვიკლანდმა. მათი თანამშრომლობა გაგრძელდა ათწლეულების განმავლობაში.
თანამშრომლობა ლინდგრენთან
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ვიკლანდი არის მხატვარი, რომელმაც ყველაზე მეტი ლინდგრენის წიგნების ილუსტრაცია შექმნა. მათ შორისაა: „ბულერბიელი ბავშვები“, „ძმები ლომისგულები“, „ბიჭუნა და სახურავის ბინადარი კარლსონი“, „მარდიე“, „მიო, ჩემო მიო“, „ყაჩაღის ასული რონია“ და სხვა. ასევე ილუსტრირებული აქვს მრავალი სხვა ავტორის ნაწარმოებები. ვიკლანდი იღებს შთაგონებას როგორც ლიტერატურული ნაწარმოებებიდან, აგრეთვე რეალური ცხოვრებისგან. მისი ფილოსოფია ემთხვევა ლინდგრენის მიდგომას - ისევე როგორც მწერალი წერდა „საკუთარი შინაგანი ბავშვისთვის“, ვიკლანდიც ხატავს საკუთარი შინაგანი ბავშვისთვის, რაც მის ნამუშევრებს განსაკუთრებულ სითბოს ანიჭებს.
მემკვიდრეობა და აღიარება
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]2004 წელს ვიკლანდმა მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება მიიღო. მან საკუთარი ორიგინალი ილუსტრაციები საჩუქრად გადასცა ესტონეთს. ეს ნამუშევრები თავდაპირველად გამოიფინა ჰააფსალუში, ვიკლანდის პირად გალერეაში. 2009 წელს აქვე გაიხსნა „ილონის საოცრებათა ქვეყანა“ - სპეციალური გალერეა და თემატური ცენტრი ბავშვებისა და ოჯახებისთვის, რომელიც მის ნამუშევრებს ეძღვნება. 2002 წელს შვედეთის მთავრობამ ვიკლანდს მიანიჭა პრესტიჟული „ილისის კვორუმი“ ჯილდო „გამორჩეული უნარისთვის, გააცოცხლოს გარემო და პერსონაჟები საკუთარი და ასტრიდ ლინდგრენის ნაწერებიდან“. ეს აღიარება ხაზს უსვამს მის მნიშვნელოვან წვლილს ბავშვთა ლიტერატურის ვიზუალურ ხელოვნებაში და მის როლს ბავშვთა წარმოსახვისა და კულტურული მემკვიდრეობის ჩამოყალიბებაში.
ჯილდოები
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]რესურსები ინტერნეტში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- Ilon Wikland at AstridLindgren.se
- Iloni Imedemaa, or Ilons Wonderland, museum in Haapsalu, Estonia
- I Draw, Therefore I Am (2009) – documentary film by Kim Finn and John Hakalax
- I Draw, Therefore I Am YouTube-ზე
- Soome produtsent ja lavastaja John Hakalax räägib Ilon Wiklandi eluloofilmi saamisloost
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ „Ilon Wikland“. Nationalencyklopedin (Swedish). ციტირების თარიღი: 13 May 2010.
- ↑ Teenetemärkide kavalerid. Maire-Ilon Wikland.
- ↑ Regeringens belöningsmedaljer och regeringens utmärkelse: Professors namn sv (January 2006). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-11-02. ციტირების თარიღი: 2022-05-18