ვიქტორ ონისკო
| ვიქტორ ონისკო | |
|---|---|
| Віктор Онисько | |
 | |
| დაბადების თარიღი |
17 დეკემბერი, 1982 კიევი, უკრაინის სსრ, სსრკ |
| გარდაცვალების თარიღი |
30 დეკემბერი, 2022 სოლედარი, ბახმუტის რაიონი, დონეცკის ოლქი, უკრაინა |
| ეროვნება | უკრაინელი |
| მოქალაქეობა | უკრაინა, სსრკ |
| ალმა-მატერი | კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი |
| საქმიანობა | მონტაჟის დირექტორი, სამხედრო მოსამსახურე |
| ჯილდოები | ბოგდან ხმელნიცკის ორდენი, ღირსების ორდენი, |
ვიქტორ ონისკო (უკრ. Віктор Онисько; დ. 17 დეკემბერი, 1982, კიევი — გ. 30 დეკემბერი, 2022, სოლედარის მახლობლად, დონეცკის ოლქი) — უკრაინელი მონტაჟის რეჟისორი, სამხედრო მოსამსახურე, უკრაინის შეიარაღებული ძალების უმცროსი ლეიტენანტი, რუსეთ-უკრაინის ომის მონაწილე.[1] ბოგდან ხმელნიცკის III ხარისხის ორდენის კავალერი (2024, სიკვდილის შემდეგ), „დამსახურებისთვის“ III ხარისხის ორდენის კავალერი (2023, სიკვდილის შემდეგ)[2]).
ბიოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ვიქტორ ონისკო დაიბადა 1982 წლის 17 დეკემბერს კიევში. დაამთავრა იგორ სიკორსკის სახელობის კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. ბავშვობიდანვე იჩენდა ინტერესს ტექნიკისა და ვიზუალური ხელოვნებისადმი, რასაც მოგვიანებით მისი პროფესიული არჩევანი მოჰყვა. სკოლის წლებში აქტიურად მონაწილეობდა სამოყვარულო ფილმების გადაღებაში, სადაც პირველად გაეცნო მონტაჟის ხელოვნებას. უმაღლესი განათლების მიღების შემდეგ, თავდაპირველად ინჟინერის კარიერას გეგმავდა, თუმცა კინოსადმი სიყვარულმა გაიმარჯვა და მალევე თავისი ნიჭი კინემატოგრაფიაში გამოსცადა.[3][4] მუშაობდა სატელევიზიო არხებზე „Enter-music და“ „K1“. 2006 წლიდან მუშაობდა მონტაჟის რეჟისორად უკრაინულ კინოპროდუქციებში და დამოუკიდებელ პროექტებში. მისი კოლეგების თქმით, გამოირჩეოდა განსაკუთრებული ვიზუალური სტილით და უნარით, რთული ნარატივები გადმოეცა მარტივი, მაგრამ ემოციურად ძლიერი სამონტაჟო გადაწყვეტილებებით. მონტაჟი გაუკეთა 20-ზე მეტ მხატვრულ და დოკუმენტურ ფილმს.[5] ასევე მუშაობდა მუსიკალურ კლიპებზე და ტრეილერებზე, მათ შორის დოკუმენტური კინოს საერთაშორისო ფესტივალისთვის „Docudays UA“. გატაცებული იყო მოტოკროსით და მუსიკით. უკრავდა ბას-გიტარაზე და დასარტყამ ინსტრუმენტებზე, რაც მის მრავალმხრივ ინტერესებზე მიუთითებდა. მეგობრებს შორის ცნობილი იყო როგორც გულღია, მხიარული და ერთგული ადამიანი, ყოველთვის მზად სხვების დასახმარებლად.[6]
რუსეთ-უკრაინის ომი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]2022 წლის მარტში ნებაყოფლობით შეუერთდა უკრაინის შეიარაღებულ ძალებს. 128-ე ცალკეული სამთო-საშტურმო ბრიგადის შემადგენლობაში მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში ხერსონის, დონეცკისა და ლუჰანსკის ოლქების ტერიტორიაზე3. დაიღუპა 2022 წლის 30 დეკემბერს სოლედართან რთული საბრძოლო დავალების შესრულებისას, სადაც ასრულებდა ასეულის მეთაურის მოვალეობას. 2023 წლის 5 იანვარს დაკრძალეს კიევის ბაიკოვის სასაფლაოს კოლუმბარიუმში. მოგვიანებით ოჯახმა მეომრის ფერფლი მიმოფანტა ზაკარპატიის მთებში. დარჩა მეუღლე ოლგა და ქალიშვილი ზახარია.
ფილმოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ვიქტორ ონისკო მონტაჟის რეჟისორად მუშაობდა მრავალ მნიშვნელოვან უკრაინულ ფილმზე: ფილმები:
- „ყინულის ფრაგმენტები“ (2024)
- „რედაქცია“ (2024, პირველი ვერსიის მონტაჟი)
- „ვარდები. ფილმი-კაბარე“ (2021)
- „ჩერკასი“ (2019)
- „ზახარ ბერკუტი“ (2019)
- „ოლგას იტალიური დღიური“ (2019)
- „ერთგული“ (2019)
- „პოლინა და კინოსტუდიის საიდუმლო“ (2019)
- „ცივი სისხლი“ (2018)
- „ლენინოპადი“ (2017)
- „სადარაჯო ფორპოსტი“ (2017)
- „შეუპოვარი“ (2015)
სერიალები:
- „ყავა კარდამონით“ (2021, პირველი ბლოკის მონტაჟი)
- „ნახვამდის, ბიჭებო“ (2014)
- „პეპლები“ (2013)
- „გამომძიებელ სავალიევის პირადი ცხოვრება“ (2012)
ჯილდოები
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ბოგდან ხმელნიცკის III ხარისხის ორდენი (2024 წლის 12 თებერვალი, სიკვდილის შემდეგ) — უკრაინის სახელმწიფო სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვაში გამოჩენილი პირადი სიმამაცისთვის, სამხედრო ვალის თავდადებული შესრულებისთვის.
- „დამსახურებისთვის“ III ხარისხის ორდენი (2023 წლის 8 სექტემბერი) — უკრაინული კინემატოგრაფიის განვითარებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი პირადი წვლილისთვის, უკრაინის სახელმწიფო სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვაში დამსახურებისთვის, მრავალწლიანი კეთილსინდისიერი შრომისთვის.
ხსოვნის უკვდავყოფა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]2023 წლის ივნისში მე-20 Docudays UA-მ აჩვენა სპეციალური პროგრამა „სამონტაჟო გადასვლა“, რომელიც მიეძღვნა ვიქტორ ონისკოს ხსოვნას. პროგრამა შეადგინა კინოკურატორმა ოლგა ბირზულმა, კინემატოგრაფისტის მეუღლემ. უკრაინელმა მწერალმა ალექსანდრ მიხედმა თავის წიგნში „მეტსახელი იობისთვის: შემოჭრის ქრონიკები“ ვიქტორის ხსოვნას მიუძღვნა თავი „რეკვიემი ტარანტინოსთვის“.[7] ფილმის „რედაქცია“ გადამღები ჯგუფმა, რეჟისორ რომან ბონდარჩუკის უკანასკნელმა მხატვრულმა პროექტმა, რომელშიც ვიქტორი მონაწილეობდა, ფილმი მის ხსოვნას მიუძღვნა. ფილმის პრემიერა შედგა „ბერლინალე-2024“-ზე.[8][9] თავის არამხატვრულ ფილმში „ყინულის ფრაგმენტები“ ვიქტორთან თანამშრომლობას იხსენებს რეჟისორი მარია სტოიანოვა. სანამ ნებაყოფლობით შეუერთდებოდა უკრაინის შეიარაღებულ ძალებს, მან მოასწრო ფილმის პირველი ნახევრის მონტაჟი. ფილმმა 4 ჯილდო მოიპოვა დოკუმენტური კინოს 21-ე საერთაშორისო ფესტივალზე „Docudays UA“.[10] 2024 წლის მარტში გამომცემლობა „ძველი ლომი“-ს მიერ გამოიცა ოლგა ბირზულის „შენი წიგნი კინოს შესახებ“, რომელიც მან თავის მეუღლეს მიუძღვნა და ასევე შეინარჩუნა მასში ვიქტორის მონათხრობი მონტაჟის რეჟისორის პროფესიის შესახებ. ეს არის პირველი უკრაინული ნონ-ფიქშენი კინოს შესახებ მოზარდებისთვის.[11] სტატიები ვიქტორ ონისკოს შესახებ გამოქვეყნდა ისეთ გავლენიან გამოცემებში, როგორებიცაა „Frankfurter Allgemeine“, „Liberation“, „Le Monde“ და „The Kyiv Independent“, რამაც მის ისტორიას საერთაშორისო აღიარება მოუტანა.
რესურსები ინტერნეტში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ „У Києві попрощалися із загиблим на фронті режисером Віктором Ониськом“. Укрінформ. 2023-01-05.
- ↑ „Велика втрата для кіноспільноти. На фронті загинув режисер монтажу Віктор Онисько“. Texty.org.ua. 2023-01-02. ციტირების თარიღი: 2023-01-09.
- ↑ Булавін, Денис (2023-01-02). „На фронті загинув український режисер монтажу Віктор Онисько“. Hromadske.ua. ციტირების თარიღი: 2023-01-09.
- ↑ „Віктор Онисько“. ui.org.ua. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-06.
- ↑ Ковнір, Софія (2023-01-05). „Загинув, захищаючи Україну: у Києві попрощалися з відомим режисером Віктором Ониськом“. 24tv.ua. фото: Богачук, Олег. ციტირების თარიღი: 2023-01-09.
- ↑ „У боях за Україну загинув режисер монтажу Віктор Онисько“. Focus.ua. 2023-01-01. ციტირების თარიღი: 2023-01-09.
- ↑ „«Критичний погляд на кіно мусить бути базовою навичкою». Ольга Бірзул про програму «Монтажний перехід»“. Docudays UA. 2023-05-30.
- ↑ Ксенія Білаш (2023-11-13). „В Україні проходить кампанія #EmptyChairWeek на згадку митців, яких забрала війна“. Lb.ua.
- ↑ Українська акторка Римма Зюбіна приєдналася до кампанії #EmptyChairWeek та написала на своїй сторінці про Віктора Ониська...
- ↑ Анастасія Іванців (2023-05-05). „«Я ще вчуся говорити про втрату» — Ольга Бірзул про свою програму на Docudays UA пам'яті загиблого на війні чоловіка“. Суспільне Новини.
- ↑ Ігор Котик (2023-08-15). „Та не введи нас у спокусу прощення – «Позивний для Йова» Михеда“. Читомо.