ვალენტინ სილვესტროვი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
ნავიგაციაზე გადასვლა ძიებაზე გადასვლა
ვალენტინ სილვესტროვი
Valentinsilvestrov.JPG
ბიოგრაფია
დაბ. თარიღი 30 სექტემბერი, 1937(1937-09-30)[1] [2] (83 წლის)
დაბ. ადგილი კიევი
ჯილდოები Order of Merit (Ukraine), 3rd class, Order of Merit (Ukraine), 2nd class, People's Artist of the Ukrainian SSR, თავად იაროსლავ ბრძენის ორდენი და შევჩენკოს სახელობის უკრაინის ეროვნული პრემია

ვალენტინ ვასილიევიჩ სილვესტროვი (უკრ: Валентин Васильович Сильвестров; დ. 30 სექტემბერი, 1937) — საბჭოთა და უკრაინელი კომპოზიტორი და თანამედროვე კლასიკური მუსიკის პიანისტი. უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახალხო არტისტი (1989).

ადრეული წლები და განათლება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ვალენტინ სილვესტროვი 1937 წლის 30 სექტემბერს კიევში (უკრაინა) ინჟინრისა და გერმანული ენის მასწავლებლის ოჯახში დაიბადა.[3][4] მშობლები მისთვის მრავალმხრივი განათლების მიცემას ცდილობდნენ, თუმცა აქცენტს მუსიკაზე აკეთებდნენ.

კერძო მუსიკალურ გაკვეთილებზე დასწრება 15 წლიდან დაიწყო. სილვესტროვი კიევიც საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტში სწავლობდა, თუმცა სწავლას თავი მიანება და 1958 წელს კიევის კონსერვატორიაში ჩაირიცხა, ბორის ლიატოშინკის კლასში. კონსერვატორია 1964 წელს დაასრულა. 1960-იან წლებში შეუერთდა არაფორმალურ ჯგუფს „კიევური ავანგარდი“, რომლის საქმიანობაც ოფიციალურ კულტურულ პოლიტიკას ეწინააღმდეგებოდა.[5] 1961 წელს თრომეტტონიანი ტექნიკით პირველი ნაწარმოები „ხუთი პიესა ფორტეპიანოსთვის“ და „მცირე კვარტეტი“ შეთხზა. 1970 წელს შემოქმედების შესახებ შეხედულებების გამო უკრაინის კომპოზიტორთა კავშირიდან გარიცხეს.

ძირითადი ნაშრომები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სილვესტროვის მთავარი ნაშრომები მოიცავს 9 სიმფონიას, პოემებს პიანინოსა და ორკესტრისთვის, შერეულ კომპოზიციებს კამერიული ორკესტრისთვის, სამ სიმებიან კვარტეტს, პიანინოს კვინტეტს, სამ სონატას პიანინოსთვის, კამერულ მუსიკას და ვოკალურ მუსიკას (კანტატებს, სიმღერებს და სხვ.). ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია:

  • სონატა ფორტეპიანოსთვის (1960, ახალი რედაქცია 1965)
  • პატარა კვარტეტი სიმებიანი კვარტეტისთვის (1961)
  • სონატინა № 1 ფორტეპიანოსთვის (1960, ახალი რედაქცია 1972)
  • ხუთი პიესა ფორტეპიანოსთვის (1961)
  • ტრუადა ცამეტი პიესა ფორტეპიანოსთვის (1961)
  • სიმფონია № 1 (1963, ახალი რედაქცია 1974)
  • სპექტრი სიმფონია კამერული ორკესტრისთვის (1965)
  • მონოდია ფორტეპიანოსა და ორკესტრისთვის (1965)
  • სიმფონია № 2 ფლეიტის, ლიტავრის, ფორტეპიანოსა და სიმებიანი ორკესტრისთვის (1965)
  • სიმფონია № 3 ექსატოფონია 1966)[6]
  • ელეგია ფორტეპიანოსთვის (1967)
  • პოემა ბორის ლიატოშინსკის სახსოვრად ორკესტრისთვის (1968)
  • დრამა ვიოლინოს, ჩელოსა და ფორტეპიანოსთვის (1970-1971)
  • მედიტაცია ჩელოსა და ფორტეპიანოსთვის (1972)
  • საბავშვო მუსიკა, პიესების ციკლი ფორტეპიანოსთვის (1973)
  • 13 საესტრადო სიმღერა (1973-1975)
  • სიმებიანი კვარტეტი № 1 (1974)
  • უბრალო სიმღერები, ვოკალური ციკლი ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1974-1981)
  • ჩუმი სიმღერები, ვოკალური ციკლი ბარიტონისა და ფორტეპიანოსთვის (1974-1984)
  • სონატა № 2 ფორტეპიანოსთვის (1975)
  • სიმფონია № 4 სიმებიანი და ჩასაბერი საკრავებისთვის (1976)
  • კიჩ-მუსიკა, ხუთი პიესა ფორტეპიანოსთვის (1977)
  • ტყის მუსიკა სოპრანოს, ვალტორნისა და ფორტეპიანოსთვის (1977-1978, მხატვარ ვალერია ლამახას სახსოვრად)
  • სერანადა სიმებიანი ორკესტრისთვის (1978)
  • სონატა № 3 ფორტეპიანოსთვის (1979)
  • სიმფონი № 5 (1980-1982)
  • შემოდგომის სერენადა კამერული ორკესტრისთვის (1980
  • პოსტლიუდია ვიოლინოს სოლოსთვის (1981)
  • პოსტლიუდია DSCH სოპრანოსა და ფორტეპიანოს ტრიოსთვის (1981)
  • პოსტლიუდია ჩელოსა და ფორტეპიანოსთვის (1982)
  • 4 სიმღერა ოსიპ მანდელშტამის ლექსებზე ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1982)
  • ოდა ბეღურას კანტატა სოპრანოსა და კამერული ორკესტრისთვის (1982)
  • ინტერმეციო კანტატა სოპრანოსა და კამერული ორკესტრისთვის (1983)
  • სონატა ჩელოსა და ფორტეპიანოსთვის (1983)
  • პოსტლიუდია ფორტეპიანოსა და ორკესტრისთვის (1984)
  • Exegi monumentu, სიმფონია ბარიტონისა და ორკესტრისთვის (1985-1987)
  • სიმებიანი კვარტეტი № 2 (1998)
  • პოსტსკრიპტუმი, სონატა ვიოლინოსა და ფორტეპიანოსთვის (1990)
  • მიძღვნა, სიმფონია ვიოლინოსა და ორკესტრისთვის (1990-1991)
  • მეტამუსიკა, სიმფონიური პოემა ფორტეპიანოსა და ორკესტრისთვის (1992)
  • სიმფონია № 6 (199401995)
  • ეპიტაფია ფორტეპიანოსა და სიმებიანი ორკესტრისთვის (1999)
  • რექვიემი ლარისასთვის სოლისტების, შერეული ქოროსა და ორკესტრისთვის (1999)
  • ჰიმნი 2001 სიმებიანი ორკესტრისთვის (2001)
  • 2 დიალოგი ეპილოგთან ფორტეპიანოსთვის (2001-2002)
  • ჩუმი მუსიკა სიმებიანი ორკესტრისთვის (2002)
  • სიმფონია № 7 (2002-2003)
  • სიმებიანი კვარტეტი № 3 (2011)
  • დიპტიქი ქოროსთვის ა კაპელა, სერგეი ნიროიანის სახსოვრად (2014)[7]
  • სიმფონია № 8 (2012-2013)
  • სიმფონია № 9 (2019)

ჯილდოები და პრემიები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. გერმანიის ეროვნული ბიბლიოთეკა, ბერლინის სახელმწიფო ბიბლიოთეკა, ბავარიის სახელმწიფო ბიბლიოთეკა და სხვ. Record #118917501 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016.
  2. ČSFD — 2001.
  3. Schott Music.
  4. Valentin Sylvesrov.
  5. Аудіовізуальний проект «Київський авангард 1960-х. Школа Бориса Лятошинського» | Комітет з Національної премії України імені Тараса Шевченка. knpu.gov.ua. ციტირების თარიღი: 2020-05-05.
  6. Первое исполнение в России 29 октября 2012 года — Государственный оркестр России им. Е. Светланова, дирижёр Владимир Юровский
  7. Пам’яті Сергія Нігояна: новий твір Валентина Сильвестрова | Дух і Літера. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-02-01. ციტირების თარიღი: 2014-02-03.
  8. Указ Президент України від 04.10.1997 № 1119/97 «Про нагородження відзнакою Президента України - орденом "За заслуги"»
  9. Указ Президента України № 915/2007 від 25 вересня 2007 року «Про нагородження В. Сільвестрова орденом князя Ярослава Мудрого»
  10. Указ Президент України від 18 травня 2013 року № 284/2013 «Про відзначення державними нагородами України з нагоди Всеукраїнського дня працівників культури та майстрів народного мистецтва»
  11. Указ Президента України № 355/2017 від 8 листопада 2017 року «Про відзначення державними нагородами України з нагоди Всеукраїнського дня працівників культури та майстрів народного мистецтва»