შინაარსზე გადასვლა

დიალოგები (ლუკიანე)

სტატიის შეუმოწმებელი ვერსია
მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
„დიალოგები“

ტექსტის ერთ-ერთი ხელნაწერი
ავტორი ლუკიანე სამოსატელი
ენა ძველი ბერძნული ენა

დიალოგები ან ღმერთების დიალოგები — ოცდაექვსი მინიატურული დიალოგისგან შემდგარი კრებული, რომელიც ძველი ბერძნული ენის ატიკურ დიალექტზეა შესრულებული. მის ავტორობას სირიელ ავტორს, ლუკიანე სამოსატელს მიაწერენ.[1] ნაშრომი ლათინურ ენაზე XVI საუკუნეში, ლივიო გვიდალოტოს მიერ ითარგმნა, რომელიც პაპ ლეო X-ის საეკლესიო თანაშემწე იყო.[2] ტექსტი სატირული ხასიათისაა და, უმეტესწილად, ძველი ბერძნული ღვთაებების ჰომეროსისეულ აღქმას უპირისპირდება.

დიალოგი I: პრომეთე და ზევსი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ეს ეპიზოდი ასახავს კავკასიონზე მიაჭაჭვული პრომეთესა და ზევსის ირონიულ საუბარს, სადაც ზევსი ტიტანს ძველ დანაშაულებს (ადამიანების შექმნას, ცეცხლის მოპარვას და მსხვერპლშეწირვის დროს მოტყუებას) ახსენებს. სანაცვლოდ თავისუფლებისა, პრომეთე ზევსს აფრთხილებს, რომ ნერეიდ თეტისთან კავშირი საბედისწერო იქნება და მისგან შობილი ვაჟი მას ტახტიდან ჩამოაგდებს; საპასუხოდ, შეშინებული ზევსი უარს ამბობს ამ რომანზე და ჰეფესტოს პრომეთეს განთავისუფლებას უბრძანებს.

დიალოგი II: ზევსი და ეროსი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ზევსი ბრალს დებს ეროსს (სიყვარულის ღმერთს), რადგან მისი გამოხტომების გამო მოკვდავებს ზევსის ჭეშმარიტი სახის ეშინიათ და მასთან დასაახლოვებლად მუდმივად ცხოველად, ფრინველად თუ სტიქიად (ხარად, გედად, ოქროს წვიმად) გადაქცევა უწევს. საპასუხოდ, კუპიდონი დასცინის ზევსის მუქარას და ურჩევს, რომ ნამდვილი სიყვარულის მოსაპოვებლად ელვა და ეგიდა გვერდზე გადადოს და მიმზიდველ გარეგნობაზე იზრუნოს; თუმცა, განრისხებული ზევსი ამ სავალდებულო „მსხვერპლზე“ უარს ამბობს და კუპიდონს ავალებს, რომ სიყვარულის სიამოვნება ყოველგვარი ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე, მისთვის სასურველი მარტივი გზით დაუმტკიცოს.

ზევსი იტაცებს განიმედეს, არწივის სახით.

დიალოგი III: ზევსი და ჰერმესი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ზევსი ჰერმესს ავალებს, რომ ეჭვიანი ჰერას მიერ ძროხად გადაქცეული და მრავალთვალა, მძინარე არგუსისთვის მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფი იო იხსნას. ზევსის ბრძანებით, ჰერმესმა არგუსი უნდა მოკლას, იო ეგვიპტეში გადაიყვანოს და იქ ისიდად აქციოს, რათა ის მომავალში მეზღვაურთა მფარველი და ძლევამოსილი ღვთაება გახდეს.

დიალოგი IV: განიმედე და ზევსი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ზევსი მიწაზე ფარის მწყემს განიმედეს იტაცებს და ოლიმპზე აჰყავს. განიმედეს თავიდან ჰგონია, რომ ის არწივად გადაქცეული პანია და ნერვიულობს თავისი მიტოვებული ცხვრებისა და გაბრაზებული მამის გამო; თუმცა ზევსი ამშვიდებს, უკვდავებას ჰპირდება და უხსნის, რომ ის ღმერთების მღვინთავი და მისი საძინებლის თანამგზავრი უნდა გახდეს. განიმედეს ბავშვური გულუბრყვილობით უკვირს ღმერთების ცხოვრების წესი, ხოლო ზევსი ჰერმესს ავალებს, რომ ბიჭს უკვდავების სასმელი დაალევინოს და სუფრასთან მსახურება შეასწავლოს.

დიალოგი V: ჰერა და ზევსი (I)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ამ ეპიზოდში ჰერა ეჭვიანობს ზევსზე, იდელი მწყემსი ბიჭის, განიმედეს გამო, რომელიც ზევსმა ცაში ამოიყვანა და ღმერთების მღვინთავად დანიშნა. ჰერა ბრაზობს ზევსის საჯარო ალერსსა და იმ ფაქტზე, რომ მან საკუთარი შვილი, ჰეფესტო ჩაანაცვლა; საპასუხოდ, ზევსი დასცინის ჰეფესტის ჭვარტლიანობას, ამტკიცებს, რომ განიმედე სუფთა და სასიამოვნოა, ხოლო ატირებული განიმედეს დასაწყნარებლად პირობას დებს, რომ ის მხოლოდ მას მოემსახურება და თითოეულ თასზე ორჯერ აკოცებს, მისი გამბრაზებელი კი პასუხს აგებს.

დიალოგი VI: ჰერა და ზევსი (II)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერა ზევსს უჩივის იქსიონის შესახებ, რომელმაც ღმერთების სუფრაზე ყოფნისას თავხედურად გაბედა და იუნონას მიმართ თავისი ვნება და სიყვარული გამოხატა. ეჭვიანი ჰერა მკაცრ სასჯელს ითხოვს, თუმცა ზევსი წყნარად უყურებს სიტუაციას და გეგმას სახავს: ის ღრუბლისგან იუნონას ზუსტ ასლს შექმნის და შეყვარებულ იქსიონს მიუწვენს, რათა მისი ვნება დააკმაყოფილოს; თუმცა, იმ შემთხვევაში, თუ იქსიონი მიწაზე დაბრუნებული ამით დაიკვეხნის, ზევსი პირობას დებს, რომ მას ტარტაროში ბორბალზე მიაბამს და სამუდამოდ დატანჯავს.

ათენას დაბადება ზევსის თავიდან.

დიალოგი VII: ჰეფესტო და აპოლონი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰეფესტო და აპოლონი განიხილავენ ახალშობილი ჰერმესის გამორჩეულ ნიჭსა და მის ადრეულ ასაკშივე გამოვლენილ ქურდულ მიდრეკილებებს. აპოლონი აცნობიერებს და აფრთხილებს ჰეფესტოს ბავშვის მხრიდან ოლიმპოელი ღმერთების ატრიბუტების (მათ შორის იარაღისა და სიმბოლოების) მითვისებისა და მისი მუსიკალური ნიჭის შესახებ, რის საპასუხოდაც ჰეფესტო მოულოდნელად აღმოაჩენს, რომ მის მიერ სათამაშოდ მიცემული ნივთის სანაცვლოდ ჰერმესმა საკუთარი სამჭედლო მაშებიც კი მოპარა.

დიალოგი VIII: ჰეფესტო და ზევსი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ზევსი ჰეფესტოს სთხოვს, ბასრი ცულით შუაზე გაუპოს თავი, რადგან აუტანელი თავის ტკივილი აწუხებს. ჰეფესტო ასრულებს ბრძანებას და ზევსის შუბლიდან სრულად შეიარაღებული, ზრდასრული ათენა იბადება; აღფრთოვანებული ჰეფესტო მაშინვე ითხოვს ახალშობილ ქალღმერთს ცოლად, თუმცა ზევსი აფრთხილებს, რომ ათენამ ქალწულობა არჩია და მისი დაყოლიება იოლი არ იქნება.

დიალოგი IX: პოსეიდონი და ჰერმესი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

პოსეიდონი და ჰერმესი მსჯელობენ იუპიტერის ახალ „მშობიარობაზე“. ჰერმესი უხსნის განცვიფრებულ პოსეიდონს, რომ რადგან ზევსმა ვერ გადაარჩინა ელვით განადგურებული ორსული სემელე, ჩვილი ამოკვეთა და საკუთარ ბარძაყში ჩასვა გამოსაზრდელად; ახლა კი, ცხრა თვის შემდეგ, ზევსმა ბარძაყიდან შვა დიონისე, ხოლო ჰერმესი ჩვილის მოსავლელად და ნისაში ნიმფებთან გადასაყვანად ჩქარობს.

დიალოგი X: ჰერმესი და ჰელიოსი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერმესი ჰელიოსს ატყობინებს ზევსის ბრძანებას, რომ მზე მომდევნო სამი დღის განმავლობაში არ ამოვიდეს და ყველაფერი მარადიულ ღამედ იქცეს, რადგან ზევსი ამფიტრიონის ცოლთან, ალკმენესთან ერთად არის დაკავებული მომავალი დიდებული გმირის, ჰერაკლეს ჩასახვით. უკმაყოფილო ჰელიოსი ბუნებრივი წესრიგის დარღვევასა და კაცობრიობის სიბნელეში დატოვებას აპროტესტებს, ხოლო ჰერმესი ეუბნება, რომ ფრთხილად იყოს და მიდის, რათა მთვარესა და ძილის ღმერთსაც გადასცეს ზევსის ინსტრუქციები დროის გაწელვასთან დაკავშირებით.

დიალოგი XI: აფროდიტე და სელენი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აფროდიტე სელენას ეკითხება, მართალია თუ არა ჭორები, რომ ის ხშირად ტოვებს ცას თავის მოკვდავ საყვარელ ენდიმიონთან შესახვედრად. სელენა პასუხობს, რომ ამაში ის კი არა, არამედ აფროდიტეს ვაჟი, ეროსია დამნაშავე. აფროდიტე ეთანხმება და აღნიშნავს, რომ ეროსი ყველას აწამებს ‒ მათ შორის რეას, რომელსაც მან ატისი შეაყვარ, მაგრამ ეროსი პერსეფონესაც აიძულებს, რომ თავისი საყვარელი ადონისი შეიყვაროს, რაც ორივე ქალღმერთს აიძულებს, რომ ის გაიზიარონ. სელენა განმარტავს, რომ ის თავის ვნებაში ნუგეშს პოულობს, რადგან ენდიმიონი ძალიან სიმპათიური მამაკაცია. ის აღწერს, თუ როგორ სტუმრობს მას ყოველ ღამე, სანამ მას გამოქვაბულში სძინავს, ფეხის წვერებზე დადის, რათა არ გამოსცეს ხმაური, რამაც შეიძლება მისი გაღვიძება გამოიწვიოს.

დიალოგი XII: აფროდიტე და ეროსი (I)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აფროდიტე საყვედურობს ეროსს ზეცაში მის მიერ დატრიალებული „სასიყვარულო ქაოსის“ გამო (ზევსის, სელენეს, ჰელიოსისა და ხანშიშესული რეას თავგადასავლების ჩათვლით) და აფრთხილებს, რომ რეამ შეიძლება ერთ დღესაც სიგიჟეში ლომებს მიუსიოს იგი, თუმცა თავხედი კუპიდონი ცივსისხლხრად პასუხობს, რომ ლომებთან მეგობრობს, რეას კი ატისზე ვნება აწუხებს და სხვებისთვის არ სცალია.

დიალოგი XIII: ზევსი, ასკლეპიოსი და ჰერაკლე

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ასკლეპიოსი და ჰერაკლე კამათობენ იმაზე, თუ ვინ იმსახურებს უფრო მაღალ ადგილზე ჯდომას მაგიდასთან. თითოეული ამტკიცებს, რომ ისინი უფრო მეტად იმსახურებენ ამას, ვიდრე მეორე. ჰერაკლე ამტკიცებს, რომ მისი მრავალრიცხოვანი მიღწევები და დამარცხებული მტრები მას უკეთეს ადგილას ყოფნის უფლებას აძლევს. ამის საპირისპიროდ, ასკლეპიოსი ამტკიცებს, რომ მან ჰერაკლეს დამწვრობის ჭრილობები განუკურნა და არასდროს ჩაუდენია ჰერაკლეს მიერ ჩადენილი საზარელი საქციელი, ისეთი, როგორიცაა ოჯახის მოკვლა ან დედოფალ ომფალეს მონად მსახურება. როდესაც კამათი გამწვავდა, ჰერაკლე ძალადობით მუქარას შეუდგა, მაგრამ ზევსი ერევა და ჰერაკლეს უბრძანებს, უკეთესი ადგილი ასკლეპიოსს დაუთმოს, ვინაიდან ასკლეპიოსი პირველი გარდაიცვალა.

დიალოგი XIV: ჰერმესი და აპოლონი (I)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აპოლონი ჰერმესს უმხელს, რომ მწარედ გლოვობს თავის საყვარელ ახალგაზრდას, ჰიაცინტოსს, რომელიც სრულიად უნებლიეთ თავად მოკლა, როცა ეჭვიანმა ზეფირმა მათი ვარჯიშისას დისკო ბიჭს თავში სტყორცნა; აპოლონი ყვება, რომ მის სისხლზე ჰიაცინტის ყვავილი აღმოაცენა, ხოლო ჰერმესი აფხიზლებს და ეუბნება, რომ მოკვდავის შეყვარებისას ასეთი დასასრული მოსალოდნელი იყო.

დიალოგი XV: ჰერმესი და აპოლონი (II)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აპოლონი და ჰერმესი ერთმანეთს უჩივიან თავიანთ სასიყვარულო მარცხსა და კოჭლი მჭედლის, ჰეფესტო, გაუმართლებელ ბედნიერებაზე, რომელსაც ცოლებად აფროდიტე და ქარიტები ჰყავს; ჰერმესი ამხელს, რომ ჰეფესტომ შესანიშნავად იცის აფროდიტესა და არესის ფარული რომანის შესახებ, მაგრამ ღიად დაპირისპირებას ერიდება და სამაგიეროდ საიდუმლოდ ამზადებს მზაკვრულ ბადეს მოღალატეების გამოსაჭერად.

დიალოგი XVI: ჰერა და ლეტო

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერა სარკასტულად ულოცავს ლეტოს ზევსის ორი შვილის, აპოლონისა და არტემიდას, დაბადებას. ლეტო პასუხობს, რომ ყველას არ აქვს ბედნიერება, ჰეფესტო ვაჟად ჰყავდეს. ჰერა იცავს ჰეფესტოსს მისი ოსტატობის ხაზგასმით, მაგრამ შეურაცხყოფს არტემიდას და აპოლონს, არტემიდას კანიბალს უწოდებს და აპოლონის სამფლობელოებს უკნინებს. ის იმასაც კი ამტკიცებს, რომ მისი შვილები სინამდვილეში ნიობეს შვილებზე უკეთესები არ არიან. ლეტო პასუხობს, რომ ჰერას, სავარაუდოდ, შურს მისი შვილების ყურადღებისა და ქების. ჰერა დასცინის ამ პასუხს და ახსენებს აპოლონის მიერ მარსიასისადმი სასტიკ მოპყრობას მუსიკალურ შეჯიბრში გამოწვევის გამო და არტემიდას მიერ აქტეონის მკვლელობას მისი შემთხვევით შიშველი დანახვის გამო. ლეტო ჰერას ადანაშაულებს ზევსის ცოლის სტატუსის სხვების შეურაცხყოფისთვის გამოყენებაში და აფრთხილებს, რომ ჰერა კვლავ უბედური იქნება, როგორც კი ზევსი მას სხვა მოკვდავი ქალის გამო მიატოვებს.

ვულკანით გაოცებული მარსი და ვენერა , ალექსანდრე შარლ გილმო (1827)

დიალოგი XVII: აპოლონი და ჰერმესი (I)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერმესი აპოლონს აღფრთოვანებით უყვება, თუ როგორ გამოიჭირა და მახეში გააბა ჰეფესტო თავისი მოღალატე ცოლი აფროდიტე და არესი საიდუმლო ბადის მეშვეობით; მიუხედავად იმისა, რომ წყვილი საჯარო სირცხვილის წინაშე აღმოჩნდა და ღმერთები მათ დასცინიან, ჰერმესი შურსაც კი გრძნობს არესის მიმართ, რადგან მას ქვეყნის ყველაზე მშვენიერ ქალღმერთთან ჰქონდა ურთიერთობა.

დიალოგი XVIII: ჰერა და ზევსი (III)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერა ზევსს ეუბნება, რომ შერცხვებოდა, დიონისესავით ქალური და სიმთვრალისკენ მიდრეკილი ვაჟი რომ ჰყოლოდა, რომელიც დროს მენადებთან ატარებს, ღვინითა და ქეიფით არის გატაცებული. ზევსი იცავს თავის ვაჟს და ასახელებს მის მრავალ მიღწევას: ინდოეთში ლაშქრობის ხელმძღვანელობა, ლიდიაზე კონტროლის მოპოვება, თრაკიელებისა და ტმოლოსის ხალხის მეთაურობა, სუროთი მორთული, თირსუსის ტარება და გააფთრებულ ცეკვებში მონაწილეობა. ის ფიქრობს, კიდევ რა შეეძლო დიონისეს, ფხიზელი რომ ყოფილიყო, ნასვამ მდგომარეობაში მიღწეული წარმატებების გათვალისწინებით. ჰერას აღიზიანებს ზევსის მიერ დიონისეს ქება ღვინის აღმოჩენისთვის, განსაკუთრებით იკაროსის ტრაგიკული ბედის გათვალისწინებით, რომელიც მისმა მსმელმა თანამგზავრებმა მოკლეს. ზევსი ამტკიცებს, რომ ამაში დიონისე არ არის დამნაშავე, არამედ ადამიანების უუნარობა, ზომიერად დატკბნენ საჭმლით. ის ასევე ვარაუდობს, რომ ჰერას მკაცრი სიტყვები დიონისეს შესახებ სემელეს მიმართ ეჭვიანობით არის განპირობებული.

დიალოგი XIX: აფროდიტე და ეროსი (II)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ვენერა ეკითხება კუპიდონს, რატომ ვერ ახერხებს მინერვას, მუზებისა და დიანას დაპყრობას, ხოლო კუპიდონი პასუხობს, რომ მინერვას მკაცრი სახისა და მედუზას თავის ეშინია, მუზების სიმღერითაა მოხიბლული, ხოლო არტემიდე მთელი დღე მიუწვდომლად ნადირობს, თუმცა მის ძმას (აპოლონს) უკვე მრავლად ესროლა თავისი ისრები.

დიალოგი XX: ჰერა და ზევსი (IV)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

იუპიტერის ბრძანებით ჰერმესი სამ ქალღმერთს ‒ იუნონას (ჰერას), პალასს (ათენას) და ვენერას (აფროდიტეს) ‒ იდას მწვერვალზე მყოფ პარისთან მიიყვანს, რათა მან განსაჯოს, თუ ვინ არის მათ შორის ყველაზე მშვენიერი, და გამარჯვებულს ვაშლი გადასცეს („ყველაზე ლამაზს“).

ქალღმერთები პარისს მოსყიდვასა და ძღვენს სთავაზობენ: იუნონა მას მთელი აზიის სუვერენულ მმართველობას ჰპირდება, პალასი — ბრძოლებში დაუმარცხებლობას და დიდ მეომრობას, ხოლო აფროდიტე ‒ მსოფლიოში ყველაზე მშვენიერი ქალის, სპარტის მეფის ცოლის, ელენეს სიყვარულსა და ტროაში წაყვანას. პარისი ვენერას დაპირებასა და მომხიბვლელობას ეფიქრება, ყველაზე ლამაზად აღიარებს და ვაშლს მას გადასცემს, რაც საბოლოოდ ტროას ომისა და ელენეს გატაცების დასაბამი ხდება.

დიალოგი XXI: არესი და ჰერმესი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მარსი ჰერმესს გაანდობს საკუთარ უზენაესი ღმერთისადმი არსებულ დამოკიდებულებას და დასცინის იუპიტერის ამპარტავნულ მუქარას, თითქოს მას მთელი ოლიმპი და დედამიწა ადვილად შეეძლოს ჯაჭვით ზეცაში აითრიოს; იგი იხსენებს წარსულ შემთხვევას, როცა ნეპტუნმა, იუნონამ და მინერვამ თითქმის შეკრეს იუპიტერი და ბრიარეოსის დახმარება რომ არა, მართლაც დაამარცხებდნენ, რის გამოც მარსის თქმით, იუპიტერის ტრაბახი სრულიად სასაცილოა.

დიალოგი XXII: პანი და ჰერმესი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერმესსთან მიდის უცნაური გარეგნობის ღვთაება პანი და აცხადებს, რომ ის მისი და დრიოფსის შვილია; თავიდან ჰერმესი გაოგნებულია და ეჭვობს ასეთ ნათესაობას, თუმცა შემდეგ პანი თავის წარმატებებს, არკადიას მმართველობასა და მარათონის ბრძოლაში მონაწილეობას უყვება, ბოლოს კი ჰერმესი თხოვს, რომ ხალხში მამა არ დაუძახოს.

დიალოგი XXIII: აპოლონი და დიონისე

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აპოლონი უკვირდება, თუ როგორ შეიძლება ერთსა და იმავე დედას, აფროდიტეს ჰყოლოდა სამი ასეთი სრულიად განსხვავებული შვილი: სილამაზითა და ძლიერებით ცნობილი ეროსი, ქალური და ორაზროვანი გარეგნობის ჰერმაფროდიტი და ზედმეტად მამაკაცური პრიაპი. დიონისე პასუხობს, რომ ეს განსხვავებული მამების ბრალია. ამის შემდეგ დიონისე ჰყვება სახალისო ამბავს ლამფაკუსში სტუმრობის შესახებ, სადაც პრიაპმა შუაღამისას მასთან სიყვარულის ახსნა სცადა, რაზეც დიონისემ უბრალოდ გაიცინა. დიონისე აღნიშნავს, რომ აპოლონის სილამაზე და ოქროსფერი კულულები პრიაპისთვის კიდევ უფრო დიდი ცდუნება იქნებოდა, თუმცა აპოლონი არწმუნებს, რომ საკუთარ მშვენიერებასთან ერთად მშვილდი და ისრებიც საკმარისად აქვს თავის დასაცავად.

დიალოგი XXIV: ჰერმესი და მაია

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰერმესი დედამისს, მაიას, გულჩვილად შესჩივის თავის მძიმე და გაუსაძლის ხვედრს: ის ზეცაში ყველაზე საცოდავი და გადატვირთული ღმერთია, რომელსაც მოსვენება არ აქვს. დილიდანვე უწევს საუზმის მაგიდის მომზადება, ოთახების დაგვა, ზევსის უთვალავი დავალებით მთელ მსოფლიოში სირბილი, ამბროსიის მიტანა და ღამღამობითაც კი მიცვალებულთა სულების ჰეფესტოსთან მიცილება მიცილება და სამსჯავროზე დასწრება ‒ მაშინ, როცა სხვა ღმერთები (მაგალითად, პოლუქსი და კასტორი, ან მოკვდავი დედებისგან დაბადებული დიონისე და ჰერაკლე) მშვიდად ნებივრობენ ზეცის სუფრასთან. ბოლოს ჰერმესი ამბობს, რომ აღარ ძალუძს ამდენი შრომა და სიამოვნებით გაყიდდა თავს მონად დედამიწაზე, თუმცა დედა აფრთხილებს, რომ მამას უნდა დაემორჩილოს და დაუყოვნებლივ შეასრულოს ახალი დავალებები, რათა შეყვარებული ზევსის რისხვა და სასჯელი არ დაიმსახუროს.

დიალოგი XXV: ზევსი და ჰელიოსი

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ზევსი ბრაზობს მზის ღმერთ ჰელიოსზე, რადგან მან თავის გამოუცდელ შვილს, ფაეტონს, მზის ეტლი გადასცა; შედეგად, ყმაწვილმა მართვა ვერ შეძლო, დედამიწის ნახევარი დაწვა, მეორე ნახევარი გაყინა და მხოლოდ ზევსის მიერ ჩამოგდებულმა ელვამ იხსნა კაცობრიობა სრული განადგურებისგან. ჰელიოსი თავის მართლებას ცდილობს და შვილის ცრემლებითა და თხოვნით ხსნის თავის საქციელს და, თუმცა ზევსი პატიობს მას, მკაცრად აფრთხილებს, რომ მსგავსი შეცდომა აღარასდროს გაიმეოროს, ხოლო ფაეტონის დებს რთავს ნებას, ის ერიდანის ნაპირზე დაკრძალონ, სადაც ისინი მწუხარებისგან ალვის ხეებად გადაიქცევიან.

დიალოგი XXVI: აპოლონი და ჰერმესი (II)

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აპოლონი ჰერმესს ეხმიანება და სთხოვს, განასხვავოს ერთმანეთისგან ტყუპი ძმები ‒ დიოსკურები, რადგან ისინი ერთმანეთს იმდენად ჰგვანან, რომ აპოლონს ისინი არაერთხელ არევია ერთმანეთში. ჰერმესი უხსნის, რომ პოლუქსს სახეზე კრივში მიღებული ნაიარევი ეტყობა, საუბრობს მათ მიერ უკვდავების გაყოფაზეც (რის გამოც ორივე ერთად ზეცაში ვერასდროს ხვდება) და ბოლოს ამატებს, რომ ძმები პოსეიდონის სამსახურში არიან და განსაცდელში მყოფ მეზღვაურებს ეხმარებიან.

  1. ↑ Richter, Daniel S. (2017). „Chapter 21: Lucian of Samosata“, The Oxford Handbook of the Second Sophistic. Oxford, England: Oxford University Press, გვ. 328-329. DOI:10.1093/oxfordhb/9780199837472.013.26. ISBN 978-0-19-983747-2. 
  2. ↑ Dialogues of the Gods - Dialogi deorum Latin. World Digital Library. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-02-20. ციტირების თარიღი: 2014-03-01.