გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 998
 რეზოლუცია 998 | |
|---|---|
 სარაევოს დანგრეული მედიაცენტრი | |
| თარიღი | 9 ივნისი, 1995 |
| სხდომა № | 3543 |
| კოდი | S/RES/998 (დოკუმენტი) |
| თემა | რუანდა |
კენჭისყრა |
მომხრე: 13 წინააღმდეგი: 0 თავი შეიკავა: 2 |
| შედეგი | მიღებულია |
| უშიშროების საბჭოს შემადგენლობა | |
მუდმივი წევრები |
|
არამუდმივი წევრები |
|
.svg){kind=small}
.svg){kind=small}
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 998, რომელიც მიიღეს 1995 წლის 16 ივნისს, ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 982 (1994) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მოქმედი გაეროს დამცველი ძალების (UNPROFOR) შემადგენლობაში 12 500 პერსონალისგან შემდგარი სწრაფი რეაგირების ძალების შექმნის შესახებ. ეს გადაწყვეტილება განაპირობა გაეროს პერსონალზე განხორციელებულმა თავდასხმებმა და ქვეყანაში არსებულმა საერთო გაუარესებულმა ვითარებამ.[1]
1995 წლის 9 ივნისს გენერალური მდივნისგან, ბუტროს ბუტროს-გალისგან, მიღებული წერილი მოიცავდა საფრანგეთის, ნიდერლანდებისა და გაერთიანებული სამეფოს წინადადებებს UNPROFOR-ის ფარგლებში სწრაფი რეაგირების ძალების შექმნით მისიის გაძლიერების შესახებ.[2] აღინიშნა, რომ სწრაფი რეაგირების ძალები არსებული სამშვიდობო ოპერაციის განუყოფელი ნაწილი იქნებოდა და UNPROFOR კვლავ შეინარჩუნებდა მიუკერძოებლობას.[3] საბჭო შეშფოთებული იყო ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მიმდინარე შეიარაღებული მოქმედებებით და იმით, რომ ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ახალი შეთანხმება ვერ იქნა მიღწეული. საბჭომ დაგმო ბოსნიელი სერბების ძალების თავდასხმები UNPROFOR-სა და სამოქალაქო პირებზე.
გაეროს წესდების მე-7 თავის შესაბამისად, საბჭომ მოითხოვა ბოსნიელი სერბების ძალებისგან UNPROFOR-ის ყველა დაკავებული პერსონალის გათავისუფლება და მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი სცენ მისიის უსაფრთხოებას. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ კონფლიქტი სამხედრო გზით ვერ გადაწყდებოდა და საჭირო იყო მოლაპარაკებების დაწყება; ამასთან, კიდევ ერთხელ მოუწოდა ბოსნიელ სერბებს, საწყის წერტილად მიეღოთ საკონტაქტო ჯგუფის სამშვიდობო გეგმა. მოთხოვნილ იქნა ცეცხლის სრული შეწყვეტა, საომარი მოქმედებების დასრულება და ჰუმანიტარული ორგანიზაციების შეუფერხებელი წვდომა ქვეყნის ტერიტორიაზე, განსაკუთრებით უსაფრთხო ზონებსა და სარაევოში. რეზოლუციამ მხარეებს მოუწოდა, დაიცვან მშვიდობიანი მოსახლეობის უსაფრთხოება და უსაფრთხო ზონების სტატუსი.
საბჭომ გადაწყვიტა UNPROFOR-ის შემადგენლობის 12 500 პერსონალით გაზრდა, რაც გენერალური მდივნის წერილის შესაბამისად, მისიის 50 %-ზე მეტით გაფართოებას ნიშნავდა.[4] ნებისმიერი შემდგომი ცვლილებისას გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო ძალების უსაფრთხოება და იმ საფრთხეების შემცირება, რომელთა წინაშეც ისინი იდგნენ.
ჩინეთმა და რუსეთმა რეზოლუცია 998-ის კენჭისყრისას თავი შეიკავეს. მათ გამოხატეს შეშფოთება, რომ UNPROFOR უნდა დარჩენილიყო მკაცრად სამშვიდობო ძალად, რასაც საბჭოს სხვა წევრებიც დაეთანხმნენ.[5]
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ Fenton, Neil (2004). Understanding the UN Security Council: coercion or consent?. Ashgate Publishing, Ltd, გვ. 172. ISBN 978-0-7546-4092-9.
- ↑ S/1995/470 Letter dated 9 June 1995 from the Secretary-General addressed to the President of the Security Council
- ↑ Burg, Steven L. (1999). The war in Bosnia-Herzegovina: ethnic conflict and international intervention. M.E. Sharpe, გვ. 461. ISBN 978-1-56324-308-0.
- ↑ Weiss, Thomas George (2005). Military-civilian interactions: humanitarian crises and the responsibility to protect, 2nd, Rowman & Littlefield, გვ. 88. ISBN 978-0-7425-3017-1.
- ↑ Kovačević, Slobodanka (1998). Chronology of the Yugoslav crisis, Volume 3. Institute for European Studies, გვ. 127. ISBN 978-86-82057-09-3.
| |||||