გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1192

გაეროს უს; რეზოლუცია 1192
	; ლოკერბი, შოტლანდია
თარიღი	27 აგვისტო, 1998
სხდომა №	3,920
კოდი	S/RES/1192 (დოკუმენტი)
თემა	ლოკერბის საქმე
კენჭისყრა	მომხრე: 15 ; წინააღმდეგი: 0 ; თავი შეიკავა: 0
შედეგი	მიღებულია
უშიშროების საბჭოს შემადგენლობა
მუდმივი წევრები	აშშ ; გაერთიანებული სამეფო ; რუსეთი ; საფრანგეთი ; ჩინეთი ;
არამუდმივი წევრები	ბაჰრეინი ; ბრაზილია ; კოსტა-რიკა ; გაბონი ; გამბია ; იაპონია ; კენია ; პორტუგალია ; სლოვენია ; შვედეთი ;

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1192, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 27 აგვისტოს, რეზოლუციების 731 (1992), 748 (1992) და 883 (1993) გახსენების შემდეგ, საბჭომ მიესალმა ინიციატივას, რომლის მიხედვითაც ლიბიელ ორ ეჭვმიტანილს, რომლებიც ბრალდებულნი იყვნენ Pan Am Flight 103-ის აფეთქებაში, უნდა გასამართლებინათ შოტლანდიის სასამართლოს წინაშე ნიდერლანდებში.^[1] უშიშროების საბჭომ აღნიშნა დამოუკიდებელი ექსპერტების ანგარიში და ასევე აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის, არაბული ქვეყნების ლიგის, არაკავშირებულ მოძრაობისა და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციის წერილები და, გაეროს ქარტიის VII თავის საფუძველზე მოქმედებით, მოითხოვა, რომ ლიბიას შეესრულებინა წინა რეზოლუციებით დაკისრებული ვალდებულებები. საბჭო მიესალმა გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების მიერ შემოთავაზებულ ინიციატივას და ნიდერლანდების მთავრობის მზადყოფნას ითანამშრომლოს ამ პროცესში, რათა შოტლანდიის სასამართლოს წინაშე ნიდერლანდებში გასამართლებულიყვნენ ორი ლიბიელი ეჭვმიტანილი — აბდელბასეტ ალ-მეგრაჰი და ლამინ ხალიფა ფიმაჰი. ამასთან დაკავშირებით გაერთიანებულ სამეფოსა და ნიდერლანდებს დაევალათ შესაბამისი შეთანხმებების დაზუსტება. ლიბიამ თავდაპირველად განაცხადა, რომ ის ამ გეგმას „არ ექვემდებარებოდა“. ლიბიის მთავრობას მოუწოდეს უზრუნველეყო, რომ ორი ეჭვმიტანილი, მტკიცებულებები და მოწმეები გამოცხადებულიყვნენ სასამართლოს წინაშე, ხოლო გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს დანიშნოს საერთაშორისო დამკვირვებლები პროცესზე. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ნიდერლანდებს შეეძლო ამ ორი ეჭვმიტანილის დაკავება სასამართლო პროცესის მიზნებისთვის. საბოლოოდ, რეზოლუცია 1192 ადასტურებდა რეზოლუციების 748 და 883-ს, რომლითაც ლიბიის წინააღმდეგ დაწესებული საერთაშორისო სანქციები ძალაში რჩებოდა და ყველა სახელმწიფოს ევალებოდა მათი შესრულება. ასევე განისაზღვრა, რომ სანქციები შეჩერდებოდა, თუ გენერალური მდივანი დაადასტურებდა, რომ ორი ლიბიელი ეჭვმიტანილი მივიდოდა სასამართლოზე ან წარსდგებოდა სასამართლოს წინაშე გაერთიანებულ სამეფოში ან შეერთებულ შტატებში, და ასევე თუ ლიბია დააკმაყოფილებდა საფრანგეთის სასამართლო ხელისუფლებას 1989^[2] წელს ნიგერის თავზე UTA Flight 772-ის აფეთქებასთან დაკავშირებით. საბჭომ გააფრთხილა, რომ დამატებითი ზომები იქნებოდა მიღებული, თუ რეზოლუციის პირობები არ შესრულდებოდა.^[3]

რესურსები ინტერნეტში

Text of the Resolution at undocs.org

სქოლიო

↑ „Security Council welcomes joint United Kingdom/United States initiative, Netherlands willingness, to try Libyan airline bombing suspects“. United Nations. 27 August 1998.
↑ Vandewalle, Dirk J. (2006). A history of modern Libya. Cambridge University Press, გვ. xxv. ISBN 978-0-521-85048-3.
↑ (2007) The Libyan Economy: Economic Diversification and International Repositioning. Springer, გვ. 48. ISBN 978-3-540-46460-0.

[1] „Security Council welcomes joint United Kingdom/United States initiative, Netherlands willingness, to try Libyan airline bombing suspects“. United Nations. 27 August 1998.

[2] Vandewalle, Dirk J. (2006). A history of modern Libya. Cambridge University Press, გვ. xxv. ISBN 978-0-521-85048-3.

[3] (2007) The Libyan Economy: Economic Diversification and International Repositioning. Springer, გვ. 48. ISBN 978-3-540-46460-0.

[1]

[2]

[3]