გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1037
 რეზოლუცია 1037 | |
|---|---|
 აღმოსავლეთ სლავონია, ბარანია და დასავლეთ სირმია (1995–1998), რომელსაც მართავდა UNTAES-ის ადმინისტრაცია | |
| თარიღი | 15 იანვარი, 1996 |
| სხდომა № | 3,619 |
| კოდი | S/RES/1037 (დოკუმენტი) |
| თემა | ვითარება ხორვატიაში |
კენჭისყრა |
მომხრე: 15 წინააღმდეგი: 0 თავი შეიკავა: 0 |
| შედეგი | მიღებულია |
| უშიშროების საბჭოს შემადგენლობა | |
მუდმივი წევრები |
|
არამუდმივი წევრები |
|
.svg){kind=small}
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1037, ერთხმად იქნა მიღებული 1996 წლის 15 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ხორვატიასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუციები 1023(1995) და 1025(1995). საბჭომ შექმნა გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაცია აღმოსავლეთ სლავონიაში, ბარანიასა და დასავლეთ სირმიაში საწყისი 12-თვიანი[1] ვადით. საბჭომ დასაწყისში კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ აღმოსავლეთ სლავონია, ბარანია და დასავლეთ სირმია ხორვატიის განუყოფელი ნაწილები იყო და რომ ადამიანის უფლებებისა და ფუნდამენტური თავისუფლებების პატივისცემა მნიშვნელოვანია. მხარდაჭერა გამოიხატა ძირითადი შეთანხმების მიმართ, რომელიც 1995 წლის 12 ნოემბერს გაფორმდა ხორვატიის მთავრობასა და ადგილობრივ სერბებს[2] შორის. ოპერაცია „ქარიშხლის“ შემდეგ რეზოლუცია მოუწოდებდა მხარეებს, თავი შეეკავებინათ ნებისმიერი ცალმხრივი ქმედებისგან. ასევე მნიშვნელოვანი იყო, რომ ყოფილი იუგოსლავიის ყველა ქვეყანას ერთმანეთი ეღიარებინა. გაეროს წესდების მეშვიდე თავის საფუძველზე გადაწყდა, რომ აღნიშნული ადმინისტრაცია იმოქმედებდა ამ სამ რეგიონში ერთი წლის განმავლობაში და მოიცავდა როგორც სამხედრო, ისე სამოქალაქო კომპონენტებს. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-ღალის, სთხოვეს ხელმძღვანელის დანიშვნა. დემილიტარიზაცია უნდა დასრულებულიყო ადმინისტრაციის სამხედრო კომპონენტის განლაგებიდან 30 დღის განმავლობაში. დემილიტარიზაციის დასრულებიდან 14 დღის შემდეგ უნდა ჩატარებულიყო შეფასება, თუ რამდენად მზად იყვნენ მხარეები ძირითადი შეთანხმების შესრულებისთვის. თუ გენერალური მდივანი დაადგენდა, რომ მხარეები არ ასრულებდნენ ვალდებულებებს, გადაიხედებოდა მანდატი. მას ასევე სთხოვეს 1996 წლის 15 დეკემბრამდე საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა ადმინისტრაციის საქმიანობასა და შეთანხმების[3] განხორციელებაზე. უშიშროების საბჭომ განსაზღვრა, რომ სამხედრო კომპონენტი შედგებოდა თავდაპირველად მაქსიმუმ 5,000 პერსონალისგან შემდეგი მანდატით: (ა) დემობილიზაციის მონიტორინგი და ხელშეწყობა, რომლის დასრულებაც უნდა მომხდარიყო 1996 წლის 20 ივნისამდე; (ბ) ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნების ზედამხედველობა; (გ) რეგიონში მშვიდობის ხელშეწყობა საკუთარი ყოფნით; (დ) ძირითადი შეთანხმების განხორციელებაში დახმარება. ასევე გადაწყდა, რომ სამოქალაქო კომპონენტს ექნებოდა შემდეგი მანდატი:[4] (ა) 1996 წლის ივლისამდე დაახლოებით 600-კაციანი დროებითი პოლიციის ძალის შექმნა და სასჯელაღსრულების სისტემის[5] ზედამხედველობა; (ბ) სამოქალაქო ადმინისტრაციასთან დაკავშირებული ამოცანების შესრულება; (გ) საჯარო მომსახურებებთან დაკავშირებული ამოცანების შესრულება; (დ) ლტოლვილთა დაბრუნების მხარდაჭერა; (ე) 1997 წლის აპრილის არჩევნების ორგანიზება და შემოწმება; (ვ) სხვა ამოცანების შესრულება, მათ შორის ეკონომიკური აღდგენა. ადმინისტრაცია აკვირდებოდა მხარეთა მიერ შეთანხმების შესრულებას, ადამიანის უფლებების დაცვას და ნდობის ატმოსფეროს გაძლიერებას. წევრ სახელმწიფოებს ასევე მიეცათ უფლება უზრუნველეყოთ საჰაერო მხარდაჭერა ადმინისტრაციის დასაცავად. მოთხოვნილი იყო თანამშრომლობა განხორციელების ძალასთან, რომელიც ავტორიზებული იყო რეზოლუცია 1031-ით, და ყველა სახელმწიფოსთან — ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობა, რომელიც შეიქმნა რეზოლუცია 827-ით.
რესურსები ინტერნეტში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ Security Council adopts Resolution 1037, Basic Agreement enters into force. United Nations (1996).
- ↑ „'Relatively stable military environment' established by collective endeavor of UN and IFOR“. UN Chronicle. 33 (2): 24–34. 1996.
- ↑ Klip, André (2001). Annotated leading cases of International Criminal Tribunals: The International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia 1997–1999. Intersentia nv, გვ. 140. ISBN 978-90-5095-141-8.
- ↑ Miall, Hugh (1999). Contemporary conflict resolution: the prevention, management and transformation of deadly conflicts. Wiley-Blackwell, გვ. 212. ISBN 978-0-7456-2035-0.
- ↑ Boutros-Ghali, Boutros. (13 December 1995) Report of the Secretary-General pursuant to Security Council resolution 1025 (1995). United Nations. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 October 2012. ციტირების თარიღი: 21 October 2012