შინაარსზე გადასვლა

ანტონიუ რამალიუ ეანიში

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
ანტონიუ რამალიუ ეანიში
პორტ. António dos Santos Ramalho Eanes
დაბადების თარიღი 25 იანვარი, 1935(1935-01-25)[1] [2] [3] (91 წლის)
დაბადების ადგილი Alcains[4]
მოქალაქეობა  პორტუგალია
განათლება Portuguese Military Academy
მეუღლე/ები Manuela Ramalho Eanes
ჯილდოები Knight Grand Cross of the Order of Leopold II[5] , Collar of the Order of Isabella the Catholic‎, Royal Victorian Chain, Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic, სპილოს ორდენის რაინდი[6] , Knight Grand Cross with Collar of the Order of Saint Olav‎[7] , Cruz de Guerra, Medalha de Serviços Distintos, Star of the Socialist Republic of Romania, სტარა პლანინის ორდენი, უნგრეთის რესპუბლიკის დროშის ორდენი, Order pro Merito Melitensi, Order of the Yugoslav Flag, National Order of the Leopard, Order of the Nile, Ordre du Mérite Congolais, Order of the Gold Lion of the House of Nassau, Knight of the Military Order of Avis[8] [9] , ინფანტ დონ ენრიკეს ორდენის დიდი ჯაჭვი[8] [9] , Grand Cross of the Sash of the Three Orders, Grand Collar of the Military Order of the Tower and Sword[9] , Grand Collar of the Order of Liberty[9] , honorary doctor of Lusíada University, Collar of the Order of Charles III და წმინდა ოლაფის ორდენის დიდი ჯვრის კავალერი

ანტონიუ რამალიუ ეანიში (დ. 25 იანვარი, 1935) — პორტუგალიელი გენერალი და პოლიტიკოსი, რომელიც 1976-დან 1986 წლამდე პორტუგალიის პრეზიდენტი იყო.

წარმომავლობა

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დაიბადა ალკაინსში, კასტელო-ბრანკუ; იგი არის გენერალური კონტრაქტორის, მანუელ დოს სანტოს ეანიშის და მარია დო როსარიო რამალიოს ვაჟი.[10]

პოლიტიკური კარიერა

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

პორტუგალიის კოლონიურ ომებში ხანგრძლივი სამხედრო კარიერის შემდეგ, ეანიში პორტუგალიის ანგოლაში მსახურობდა, როდესაც 1974 წლის 25 აპრილის რევოლუცია მოხდა. იგი შეუერთდა „შეიარაღებული ძალების მოძრაობას“ (MFA) და პორტუგალიაში დაბრუნების შემდეგ დაინიშნა RTP-ის (პორტუგალიის საზოგადოებრივი ტელევიზია) პრეზიდენტად. 1975 წლის იანვარ-თებერვალში იგი გამოიკვეთა პორტუგალიის სამხედრო ძალებში „ოპერატიულთა“ ფრაქციის ლიდერად, რომელიც ოფიცერთა კორპუსის პროფესიულ ინტერესებს წარმოადგენდა.[11] დაახლოებით იმავე პერიოდში, მისით დაინტერესდა ფრანკ კარლუჩის აშშ-ის საელჩოს ახალი გუნდი; კარლუჩი 1975 წლის იანვარში აშშ-ის სახელმწიფო მდივანმა ჰენრი კისინჯერმა დანიშნა ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორის მოადგილის, გენერალ ვერნონ ა. უოლტერსის რჩევით, მისიით — „გამოეყვანათ კომუნისტები მთავრობიდან და არ დაეშვათ მათი დაბრუნება“; პოლკოვნიკ რობერტ შულერისა და ნატოს ევროპის მოკავშირეთა ძალების უმაღლესი მთავარსარდლის, ალექსანდრე ჰეიგის მიერ შერჩევის შემდეგ, იგი ჩაერთო ნატოს სასწავლო პროგრამებში და კარლუჩის მოადგილის, ჰერბერტ ს. ოკუნისგან დაიმსახურა დახასიათება — „დემოკრატიის სკაუტი“.[12] ამის შემდეგ, ეანიში გასცა 1975 წლის 25 ნოემბრის სამხედრო კონტრგადატრიალების ბრძანება MFA-ის პროკომუნისტური რადიკალური ფრაქციის წინააღმდეგ, რითაც დასრულდა იმ წლის „ცხელი ზაფხული“ (Verão quente).[10][13][14][15][16][17]

1976 წლის ივნისში იგი აირჩიეს პორტუგალიის პრეზიდენტად ყველა პოლიტიკური პარტიის მხარდაჭერით, გარდა კომუნისტებისა, და ერთდროულად ეკავა პორტუგალიის შეიარაღებული ძალების უმაღლესი მთავარსარდლის, შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსისა და რევოლუციის საბჭოს ხელმძღვანელის თანამდებობები.[18] თავდაპირველად მან უმცირესობის მთავრობის ფორმირება სოციალისტურ პარტიას მიანდო.[19] 1977 წელს მან ჩამოაყალიბა დამოუკიდებელი კომისია პორტუგალიის ეკონომიკის შესასწავლად, ხოლო 1978 წლის აგვისტოში სოციალისტი პრემიერ-მინისტრის, მარიუ სოარეშის გადაყენების შემდეგ, დანიშნა სამი თანმიმდევრული ტექნოკრატიული კაბინეტი ალფრედო ნობრე და კოშტას, კარლუშ მოტა პინტუსა და მარია დე ლურდეშ პინტასილგუს ხელმძღვანელობით, რომელთაგან არცერთს არ უმსახურია ერთ წელზე მეტხანს.[20]1980 წლის ბოლოს იგი ხელახლა აირჩიეს და თანამდებობაზე 1986 წლის მარტამდე დარჩა. პრეზიდენტობის შემდეგ იგი სათავეში ჩაუდგა „დემოკრატიული განახლების პარტიას“ (პორტუგალიურად: Partido Renovador Democrático) და 1987 წლამდე მხარს უჭერდა „სოციალ-დემოკრატიული პარტიის“ (PSD) უმცირესობის მთავრობას. იგი გადადგა 1987 წელს, საკანონმდებლო არჩევნებში PSD-სთან დამარცხების შემდეგ.[10][21]

როგორც პორტუგალიის ყოფილი არჩეული პრეზიდენტი, იგი პორტუგალიის სახელმწიფო საბჭოს წევრია.

სქოლიო

[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
  1. ↑ Рамалью Эаниш Антониу душ Сантуш — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.
  2. ↑ SNAC — 2010.
  3. ↑ Munzinger Personen
  4. ↑ https://www.presidencia.pt/presidente-da-republica/a-presidencia/antigos-presidentes/antonio-ramalho-eanes/
  5. ↑ http://www.ordens.presidencia.pt/?idc=155&list=1
  6. ↑ http://kongehuset.dk/modtagere-af-danske-dekorationer
  7. ↑ Tildelinger av ordener og medaljer — Norwegian royal family.
  8. 1 2 http://www.ordens.presidencia.pt/?idc=153&list=1
  9. 1 2 3 4 http://www.ordens.presidencia.pt/?idc=153
  10. 1 2 3 MPR - António Ramalho Eanes pt-PR. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 August 2024. ციტირების თარიღი: 2024-07-07
  11. ↑ Maxwell 1995, pp. 87, 150.
  12. ↑ Maxwell 1995, pp. 95, 107.
  13. ↑ O caminho imperturbável de Ramalho Eanes pt (2020-01-24). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 July 2024. ციტირების თარიღი: 2024-07-07
  14. ↑ O Golpe do 25 de Novembro pt-PT. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 April 2024. ციტირების თარიღი: 2024-07-07
  15. ↑ Birmingham, David (2003), A Concise History of Portugal (2nd რედ.), Cambridge: Cambridge University Press, p. 192
  16. ↑ Gallagher 1983, pp. 224, 230.
  17. ↑ Maxwell 1995, p. 156.
  18. ↑ Maxwell 1995, p. 160.
  19. ↑ Gallagher 1983, pp. 230–31.
  20. ↑ Gallagher 1983, pp. 235–36.
  21. ↑ António Ramalho Eanes pt-PT. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 February 2024. ციტირების თარიღი: 2024-07-07
მოძიებულია „https://ka.wikipedia.org/w/index.php?title=ანტონიუ_რამალიუ_ეანიში&oldid=5517315“-დან