ავეროიზმი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია

ავეროიზმი — ადრეული ფილოსოფიური მოძღვრება. შეიქმნა XIII საუკუნეში, არაბი ფილოსოფოს, ავეროესის (იბნ რუშდის) და მისი მიმდევრების მიერ. ტერმინი დამკვიდრდა გვიან XIX საუკუნეში.

მისი წარმომადგენლები აღიარებდნენ სამყაროს მარადიულობას, სულის მოკვდაობას. ავეროიზმის მიხედვით:

  1. სამყაროში არსებობს ერთადერთი სიმართლე (რეალობა, ჭეშმარიტება) და მის მისაღწევად ორი გზა: ფილოსოფია და რელიგია.
  2. სამყარო მარადიულია.
  3. სული არსებობს ორი სახისა, ინდივიდუალური და ღვთაებრივი.
  4. ინდივიდუალური არ არის მარადიული.
  5. ყველა ადამიანი ძირითად ეტაპზე, იზიარებს ღვთაებრივ სულს.
  6. მკვდრის გაცოცხლება (ნეკრომანტია) შეუძლებელია.

ავეროიზმი სასტიკად იდევნებოდა რელიგიის მიერ.

ლათინური ავეროიზმი აღორძინების ეპოქაში გავრცელებული ევროპული ფილოსოფიური მიმართულებაა. იგი ინსპირირებული იყო ავეროესის ფილოსოფიური მოძღვრებიდან. ლათინური ავეროიზმის პრინციპს წარმოადგენდა მტკიცება, რომ გონება და ფილოსოფია აღემატება რწმენაზე დაფუძნებულ ცოდნას.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ფილოსოფიური ლექსიკონი, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1987.

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]