ადოლფ ფონ ჰარნაკი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ადოლფ ფონ ჰარნაკი
Adolf Harnack.jpg
დაბ. თარიღი 7 მაისი 1851(1851-05-07)[1][2]
დაბ. ადგილი ტარტუ[3]
გარდ. თარიღი 10 ივნისი 1930(1930-06-10)[1][2] (79 წელი)
გარდ. ადგილი ჰაიდელბერგი[4]
დასაფლავებულია წმინდა მათეს ძველი სასაფლაო[5]
მოქალაქეობა Flag of Germany.svg გერმანია
მუშაობის ადგილი ლაიფციგის უნივერსიტეტი, მარბურგის უნივერსიტეტი, გისენის უნივერსიტეტი, ფრიდრიხ ვილჰელმის უნივერსიტეტი და ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტი
ალმა-მატერი ტარტუს უნივერსიტეტი
სამეცნიერო ხარისხი დოქტორის ხარისხი[6]
მამა თეოდოზიუს ჰარნაკი[7]
შვილ(ებ)ი ერნსტ ფონ ჰარნაკი
ჯილდოები ორდენი ხელოვნებისა და მეცნიერების სფეროებში შეტანილი წვლილისათვის, ჰარნაკის მედალი და Pour le Mérite
Adolf von Harnack ვიკისაწყობში

ადოლფ ფონ ჰარნაკი (გერმ. Adolf von Harnack; დ. 7 მაისი, 1851, ქ. დერპტი, ახლანდელი ქ. ტარტუ ― გ. 10 ივნისი, 1930, ჰაიდელბერგი) — გერმანელი თეოლოგი. იყო პრუსიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი, ბერლინის უნივერსიტეტის რექტორი (1901 წლიდან). ავტორია მრავალი თეოლიგიური გამოკვლევისა („დოგმების ისტორია“ სამ ტომად (1885-1890), „ძველი ქრისტიანული ლიტერატურის ისტორია ევსებიოსმდე“ სამ ტომად (1893-1904), „ქრისტიანობის არსი“ (1900), „მონაზვნობა, მისი იდეალები და ისტორია“ (მე-6 გამოცემა, 1903).

1900-იან წლებში ჰარნაკთან პეტერბურგის უნივერსიტეტიდან მიავლინეს ივანე ჯავახიშვილი, რომელმაც გერმანულ ენაზე გამოაქვეყნა „ევსტათი მცხეთელის მარტვილობა“ ჰარნაკის კომენტარებითურთ (1901). 1903 წელს ნ. მარის შრომის ― „სინის მთაზე მუშაობის წინასწარი ანგარიში“ ― გაცნობამ გააღრმავა ჰარნაკის ინტერესი საქართველოსადმი. მან მოუწოდა გერმანელ მეცნიერებს შეესწავლათ საქართველოს ისტორია და კულტურა, რამაც დიდი გამოძახილი იქონია დასავლეთ ევროპაში.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]