აახენი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ქალაქი
აახენი
Aachen
Ac lousberg.JPG
აახენის ხედი
დროშა გერბი
Flag de-city of Aachen.svg DEU Aachen COA.svg

ქვეყანა გერმანიის დროშა გერმანია
ფედერალური მხარე ჩრდილოეთი რაინ-ვესტფალია
შიდა დაყოფა Haaren, Laurensberg, Eilendorf, Richterich, Brand, Kornelimünster/Walheim და Aachen-Mitte
კოორდინატები 50°46′31″ ჩ. გ. 06°04′58″ ა. გ. / 50.77528° ჩ. გ. 6.08278° ა. გ. / 50.77528; 6.08278
ფართობი 160,83 კმ² კმ²
ცენტრის სიმაღლე 173 მეტრი
მოსახლეობა 257.250 კაცი (2005)
სიმჭიდროვე 1.600 კაცი/კმ²
სასაათო სარტყელი UTC+1, ზაფხულში UTC+2
სატელეფონო კოდი +49 0241
საფოსტო ინდექსი 52062-52080
საავტომობილო კოდი AC
ოფიციალური საიტი aachen.de
აახენი — გერმანია
აახენი
აახენი — ჩრდილოეთი რაინ-ვესტფალია
აახენი

აახენი, ახენი (გერმ. Aachen, ფრანგ. Aix-la-Chapelle, ჰოლ. Aken, ლათ. Aquisgranum) — უძველესი ისტორიული ქალაქი ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიაში, გერმანია. მდებარეობს გერმანიის უკიდურეს დასავლეთში, ბელგიისა და ნიდელანდების საზღვართან, კიოლნიდან დასავლეთით 65 კმ.-ში.

აახენი მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძი და ეკონომიკური ცენტრია. არ არის ქვანახშირის აუზის ცენტრი, მეტალურგია, მანქანათმშენებლობა, საფეიქრო, კვებისა და ქიმიური მრეწველობა, ასევე ბალენეოლოგიური კურორტი.

ქალაქის დაარსების თარიღად 89-120 წლები ითვლება, როდესაც რომაელებმა აქ სამკურნალო აბანოები ააგეს (ლათინური სახელწოდება Aquae Grani უკავშირდება წყლებს და, შესაძლოა, კელტურ-გერმანულ მკურნალობის ღვთაება გრანუსს). VIII ს. დამლევს კარლოს დიდმა აახენი თავის რეზიდენციად აქცია და, ააგებინა სასახლე (დაანგრიეს ნორმანებმა 881 წ.) და საკათედრო ტაძარი, რომლის ცენტრალური ნაგებობაა კარლოს დიდის კაპელა (798-805) - კაროლინგების ხანის არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუში; აქ არის კარლოს დიდისა და ოტო III-ის სამარხები. XII-XIII სს. აახენი ვაჭრობა-ხელოსნობის მნიშვნელოვანი ცენტრია, ფრიდრიხ I-ისა და ფრიდრიხ II-ის დროს — თავისუფალი საიმპერიო ქალაქი. 813-1531 წლებში გერმანიის იმპერატორთა კორონაციის ადგილია. XVI-XVII სს. რელიგიური ომებისა და 1656 წ. დიდი ხანძრის შედეგად აახენი დაქვეითდა, თუმცა კურორტი და ფართოდ გავრცელებული პროსტიტუცია კვლავ იზიდავდა სტუმრებს. საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს ქალაქი ფრანგებმა დაიკავეს (1794 წ.). 1801 წ. ლუნევილის ზავით საფრანგეთს გადაეცა, 1815 წ. ვენის კონგრესის გადაწყვეტილებით კი — პრუსიას. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში (1945-1949 წწ.) შედიოდა გერმანიის ოკუპაციის ბრიტანულ ზონაში.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]