ქართული ხალხური საკრავები

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ქართული ხალხური საკრავები

ქართული ხალხური საკრავები — ცნობილია უძველესი დროიდან, როგორც წესი, სიმღერის ან ცეკვის თანხლების ფუნქციით. უძველესი არქეოლოგიური ცნობა ქართული საკრავის შესახებ, მიეკუთვნება ძვ.წ.-ით XV ს.[1]. ძველ ქართულ ლიტერატურულ წყაროებში საკრავთა 100-ზე მეტი დასახელებაა შემონახული.

საქართველოში ხალხური საკრავების სამი ჯგუფია ცნობილი:

  1. ჩასაბერი საკრავები - სალამური (უენო და ენიანი), გუდასტვირი (აჭარაში — ჭიბონი), სოინარი (ლარჭემი);
  2. სიმებიანი: ჩამოსაკრავი - ფანდური, ჩონგური, ჩანგი; ხემიანი — ჭუნირი, ჭიანური;
  3. დასარტყამი: დოლი, დიპლიპიტო, დაირა.

საქართველოში ასევე გავრცელებული იყო სხვა ხალხთა საკრავები: ქამანჩა, საზი, თარი, ზურნა, დუდუკი და სხვ.

ქართული ხალხური საკრავები საბჭოთა 10 კაპ. მარკაზე, 1990 წ.
თბილისელი მუზიკანტები

სქოლიო[რედაქტირება]

  1. მცხეთაში ნაპოვნია უენო სალამური;

ლიტერატურა[რედაქტირება]

  • ხელოვნების ენციკლოპედიური ლექსიკონი.- შემდგ.:ნანა მაჭარაშვილი, თბ.გამომცემლობა "მერედიანი". 2004

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]