სტრუმა

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
სტრუმა
მდინარე სტრუმა
მდინარე სტრუმა
დახასიათება
სიგრძე 415 კმ
აუზის ფართობი 17,300 კმ²
აუზი ეგეოსის ზღვა
წყლის ხარჯი მაქსიმალური 500 მ³/წმ
წყლის ნაკადი
სათავე ვიტოშის მასივი
 · მდებარეობა ბულგარეთი
შესართავი ეგეოსის ზღვა
 · მდებარეობა საბერძნეთი
კოორდინატები 40°47′09″ ჩ. გ. 23°50′56″ ა. გ. / 40.78583° ჩ. გ. 23.84889° ა. გ. / 40.78583; 23.84889კოორდინატები: 40°47′09″ ჩ. გ. 23°50′56″ ა. გ. / 40.78583° ჩ. გ. 23.84889° ა. გ. / 40.78583; 23.84889
განლაგებულია
მდინარე სტრუმის აუზი
მდინარე სტრუმის აუზი
ქვეყნები დროშა: ბულგარეთი ბულგარეთი, საბერძნეთის დროშა საბერძნეთი
ქალაქები კიუსტენდილი, ბლაგოევგრადი (ბულგარეთი), სერე (საბერძნეთი).

სტრუმა (ბულგ. Струма, ბერძნ. Στρυμόνας, სტრიმონი) — მდინარე ბულგარეთსა და საბერძნეთში. სიგრძე 415 კმ, აუზის ფართობი 17,300 კმ². მდინარის 290 კმ მონაკვეთი ბულგარეთის ტერიტორიაზეა. სათავე აქვს ვიტოშის მასივის სამხრეთ-დასავლეთ კალთებზე. ერთვის ეგეოსის ზღვის სტრიმონის ყურეს.

წყალუხვია თებერვალ-ივნისში, წყალმცირეა აგვისტო-სექტემბერში. წყლის საშუალო ხარჯი ბულგარეთის საზღვართან ახლოს 80 მ/წმ³. მაქსიმალური დაახლოებით 500 მ/წმ³. იყენებენ სარწყავად.

სტრუმას ხეობაშია ქალაქები : კიუსტენდილი, ბლაგოევგრადი (ბულგარეთი), სერე (საბერძნეთი). მდინარის წყალი გამოიყენება სარწყავად. ბულგარეთის ფარგლებში მდინარე სტრუმაზე მდებარეობს სტუდენის წყალსაცავი.

ისტორია[რედაქტირება]

ძველი ბერძნული ქალაქი ამფიპოლისი წარმოქმნილი იყო სტრუმის შესართავის ადგილას. ძვ. წ. 480 როდესაც ქსერქსე I-მა საბერძნეთში შეჭრა განახორციელა გადალახა მდინარე სტრიმონი (სტრუმა). ქსერქსე I-მა მდინარის ღმერთს მსხვერპლად შეწირა ცხრა ვაჟიშვილი და ცხრა ქალიშვილი.[1] ალექსანდრე I მაკედონელმა ძვ. წ. 479 გაანადგურა ქსერქსის არმია ენეა ოდოისთან ახლოს.

ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში სახელწოდება სტრიმონი იყო ჰიდრონიმი, რომელიც ეფუძნებოდა მითიური თრაკიის მეფეს, რომელიც მდინარეში დაიხრჩო.[2]

გალერეა[რედაქტირება]

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება]

  1. ჰეროდოტე 7,114 [1]. The history may be Greek slander, though, as human sacrifice is not known as an Iranian cultic practice.
  2. Grimal P. .Classical mythology. iley-Blackwell, 1990. ISBN 9780631201021.