სეისმოლოგია

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
დედამიწის სეისმური რუკა
სეისმოგრაფი — დედამიწის ქერქის რყევათა ავტომატურად ჩასაწერი ხელსაწყო

სეისმოლოგია (ძვ. ბერძნ. σεισμός – რყევა და λόγος – მოძღვრება) — გეოფიზიკის დარგი, რომელიც შეისწავლის სეისმურ ტალღებსა და მასთან დაკავშირებულ თანმხლებ მოვლენებს. თანამედროვე სეისმოლოგიის ერთ-ერთი ძირითადი პრობლემაა მიწისძვრის პროგნოზის საიმედო კრიტერიუმების დამუშავება. ამ მიმართულებით ინტენსიურად მიმდინარეობს მიწისძვრის მომასწავებელი მოვლენების კვლევა. პროგნოზირების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ელემენტია სეისმური დარაიონება. მიწისძვრების შესახებ მეტ-ნაკლებად სრული ინფორმაციის შეკრების მიზნით შექმნილია სეისმური სადგურების ქსელი. სეისმოლოგიის მნიშვნელოვანი პრობლემაა აგრეთვე მიწისძვრებითა და აფეთქებებით გამოწვეული სეისმური ტალღების გავრცელების თავისებურებების შესწავლის გზით დედამიწის შიგა აგებულების კვლევა. ამავე მონაცემების საფუძველზე ინტენსიურად ხორციელდება სასარგებლო წიაღისეული საბადოთა განაწილების კანონზომიერებათა გამოვლენა.

სეისმოლოგიაში ცალკე დარგად ჩამოყალიბდა საინჟინრო სეისმოლოგია, რომლის ამოცანაა საინჟინრო-გეოლოგიური მონაცემების და სეისმომეტრიული ინსტრუმენტებით დაკვირვებების საფუძველზე სათანადო რეკომენდაციების მომზადება სეისმომედეგი მშენებლობისათვის. სეისმოლოგიის მნიშვნელოვანი დარგია მიწისძვრის კერების ფიზიკა, რომლის ამოცანაა კერაში მიმდინარე ფიზიკური პროცესების შესწავლა. თანამედროვე სეისმოლოგიას აქვს მაღალმგრძნობიარე ხელსაწყოები; ინფორმაცია მუშავდება თანამედროვე გამოთვლითი ტექნიკის გამოყენებით. სეისმური რხევების მარეგისტრირებელი ხელსაწყოებისა და მეთოდების შემუშავება წარმოადგენს სეისმომეტრიის ამოცანას.

დამოუკიდებელ სამეცნიერო დარგად სეისმოლოგია XIX საუკუნის II ნახევარში ჩამოყალიბდა. XIX საუკუნის დასასრულიდან სეისმოლოგიაში ინერგება ინსტრუმენტალური დაკვირვებები და კვლევის ფიზიკა-მათემატიკის მეთოდები. სეისმოლოგიის განვითარებაში დიდი წვლილი შეიტანეს ბ. გოლიცინმა, გერმანელმა გეოფიზიკოსმა ე. ეიხერტმა, ინგლისელმა ჯ. მილნმა, ჰ. ჯეფრისმა, ა. მოხოროვიჩიჩმა, ამერიკელმა ბ. გუტენბერგმა, იაპონელმა მეცნიერმა ფ. ომორიმ და სხვ.

რუსეთში 1888 წელს შეიქმნა რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების სეისმური კომისია. ინსტრუმენტალურ სეისმოლოგიას საფუძველი ჩაუყარა პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიაში მუდმივი სეისმური კომისიის შექმნამ (1900). მნიშვნელოვანი სეისმოლოგიური კვლევები ტარდება ოტო შმიდტის სახელობის დედამიწის ფიზიკის ინსტიტუტში და სხვა.

საქართველოში სეისმური ინსტრუმენტალური დაკვირვებები დაიწყო 1899 წლიდან თბილისის ფიზიკის ობსერვატორიაში. შემდეგ კი სეისმური სადგურები დაარსდა ბათუმში (1902 წ.), ახალქალაქსა (1903 წ.) და ბორჯომში (1903 წ.).

სეისმოლოგიის დარგში წამყვანი სამეცნიერო დაწესებულებაა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გეოფიზიკის ინსტიტუტი. სეისმოლოგიის მომიჯნავე დარგებში კვლევა ტარდება გეოლოგიის ინსტიტუტში, სამშენებლოო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტში და სხვა დაწესებულებებში.

საქართველოში სეისმოლოგიის განვითარებას დიდად შეუწყო ხელი ევგენი ბიუსის, გური თვალთვაძის, ალექსანდრე ცხაკაიას და სხვების სამეცნიერო და სამეცნიერო-ორგანიზაციულმა მოღვაწეობამ.

საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში განსხვავებული სეისმური აქტიურობაა. ასე მაგალითად:

საქართველოში განსაკუთრებით აღსანიშნავია გორში, 1920 წლის 20 თებერვალს დაფიქსირებული უძლიერესი მიწისძვრა, რომლის ძალა 10 ბალი იყო. აქ უზარმაზარ ფართობზე დაინგრა მრავალი საცხოვრებელი სახლი და ასევე დაზიანდა არაერთი ისტორიული ძეგლი. ადამიანთა მსხვერპლი მნიშნვნელოვანი იყო. საყურადღებოა ასევე რაჭაში მომხდარი უძლიერესი მიწისძვრა და ა.შ.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება]

  • ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, გვ. 270, თბ., 1985 წელი.
  • სავარენსკი ე., კირნოსი დ., სეისმოლოგიის და სეისმომეტრიის ელემენტები, თბ., 1965;
  • Steven L. Kramer, Geotechnical earthquake engineering, Prentice Hall, 1995;
  • Christopher H. Scholz, The mechanics of earthquake and faulting 2nd Edition, Cambridge University Press, Cambridge, 2002;
  • Саваренский Е. Ф., Кирнос Д. П., Элементы сейсмологии и сейсмометрии, 2 изд., М., 1955;
  • Голицын Б. Б., Избр. труды, т. 1—2, М., 1960;
  • Атлас землетрясений в СССР, М., 1962;
  • Физика очага землетрясений, М., 1975.