ეკოლოგიური გეოგრაფია

ეკოლოგიური გეოგრაფია — ბიოგეოგრაფიის განხრა, რომელიც შეისწავლის თანადროული გარემოს ზემოქმედებას ორგანიზმების გეოგრაფიულ გავრცელებაზე. იგი ითხოვს გეოლოგიის, მეტეოროლოგიის, ჰიდროლოგიის, ბიოგეოგრაფიის, ეკოლოგიისა და გეომოროფლოგიის მინიმალურ დინამიკას, ასევე იმას თუ როგორ გაიზირებს ადამიანთა საზოგადოება გარემოს ვითარებას.

ეკოლოგიური გეოგრაფიის მოვალეობაში შედის: ცალკეული ფაქტორების გავლენა ორგანიზმების გეოგრაფიული გავრცელებაზე, სახეობების გავრცელების კანონზომიერება არეალის შიგნით, გარემოს თავისებურებიდან გამომდინარე, განედური ზონების გამოყოფა, მაღალი სარტყლურობა და პირობების დახასიათება და ა.შ.

კულტურულ და ფიზიკურ გეოგრაფიას შორის კავშირი ადრე უფრო თვალსაჩინო იყო ვიდრე იგი დღეს არის. ეკოლოგიური გეოგრაფია წარმოადგენს გეოგრაფიის სამი უმთავრესი განშტოებათაგან ერთ-ერთს (ეკოლოგიური, ფიზიკური და საზოგადოებრივი).

ეკოლოგიური გეოგრაფია კონცენტრაციას ახდენს კავშირს ადამიანსა და გარემოს ვითარებას შორის.

იხილეთ აგრეთვე

• ფიზიკური გეოგრაფია
• საზოგადოებრივი გეოგრაფია

ლიტერატურა

• William M. Marsh, Environmental Geography, 2004.
• Воронов А. Г., Биогеография (с элементами биологии), М., 1963.